วิธีการวินิจฉัยการตั้งครรภ์ที่เป็นไปได้หรือไม่สามารถรักษาได้

การได้รับการวินิจฉัยว่าตั้งครรภ์ไม่ได้หมายความว่าทารกในครรภ์จะไม่พัฒนาเป็นทารกและ/หรือไม่สามารถอยู่รอดได้นอกมดลูก นี่อาจเป็นข่าวร้ายที่ได้ยิน และคุณอาจมีคำถามมากมาย ก่อนอื่น คุณต้องเข้าใจก่อนว่าแพทย์จะทราบได้อย่างไรว่าการตั้งครรภ์นั้นไม่มีทางเป็นไปได้

ด้านล่างนี้ เรามาดูกันว่าผู้ให้บริการทางการแพทย์วินิจฉัยภาวะนี้อย่างไร สาเหตุทั่วไป ตัวเลือกการรักษา และความแตกต่างจากการแท้งบุตรอย่างไร นอกจากนี้เรายังสำรวจผลกระทบที่การตั้งครรภ์ที่ไม่สามารถรักษาได้อาจมีต่อภาวะเจริญพันธุ์ของคุณและวิธีรับมือกับจุดจบของการตั้งครรภ์ที่ไม่คาดฝันและไม่คาดฝัน

ภาพรวม

แม้ว่าแนวคิดเรื่องการตั้งครรภ์ที่มีโอกาสเกิดได้และไม่สามารถตั้งครรภ์ได้นั้นค่อนข้างจะเข้าใจได้ง่าย แต่ก็อยู่ภายใต้คำจำกัดความที่เข้มงวด จากมุมมองทางคลินิก การตั้งครรภ์ที่เป็นไปได้คือการตั้งครรภ์ที่ทารกสามารถเกิดได้และมีโอกาสรอดชีวิตตามสมควร ในทางตรงกันข้าม การตั้งครรภ์ที่ไม่สามารถรักษาได้คือการตั้งครรภ์ที่ทารกในครรภ์หรือทารกไม่มีโอกาสเกิด

เกณฑ์การวินิจฉัยที่ชัดเจนได้รับการออกแบบมาเพื่อให้ชัดเจนเมื่อมีการยุติการตั้งครรภ์ที่ไม่สามารถรักษาได้ มีการใช้มาตรฐานที่สม่ำเสมอและแม่นยำเพื่อขจัดความผันแปรในการตีความ “โอกาสที่สมควรที่จะรอดชีวิต” เพื่อให้แน่ใจว่าการวินิจฉัยภาวะที่ไม่สามารถอยู่รอดได้หมายความว่าทารกในครรภ์เสียชีวิตและ/หรือไม่สามารถมีชีวิตอยู่นอกมดลูกได้

สาเหตุของการตั้งครรภ์ที่ไม่สามารถรักษาได้

จากมุมมองในการวินิจฉัย การรักษาไม่ได้ไม่ได้หมายความว่ามีโอกาสรอดเพียงเล็กน้อย หมายความว่าไม่มีทางรอด สาเหตุที่พบบ่อยที่สุดสำหรับสิ่งนี้ ได้แก่:

• ทารกที่คลอดก่อนกำหนดเกินกว่าจะอยู่รอดได้ (ก่อน 23 สัปดาห์)
• ข้อบกพร่องที่มีมา แต่กำเนิดที่ทำให้การอยู่รอดของทารกในครรภ์นอกมดลูกเป็นไปไม่ได้
• การตั้งครรภ์ที่ทารกในครรภ์ไม่มีการเต้นของหัวใจอีกต่อไป

• การตั้งครรภ์แบบโลหิตจางหรือที่เรียกว่าไข่ที่ถูกทำลายซึ่งการตั้งครรภ์จะหยุดเติบโตหลังจากเกิดถุงตั้งครรภ์

• การตั้งครรภ์นอกมดลูก โดยที่ไข่ที่ปฏิสนธิจะฝังอยู่นอกมดลูก

• การตั้งครรภ์กรามซึ่งไข่ที่ปฏิสนธิไม่สามารถฝังรากเทียมในมดลูกได้

คลอดก่อนกำหนดสุดๆ

ในแง่ของการคลอดก่อนกำหนด โรงพยาบาลส่วนใหญ่พิจารณาถึงความสามารถในการมีชีวิตจากมุมมองของเวลาที่ทารกมีโอกาสรอดชีวิตอย่างน้อยบางส่วน เส้นนี้วาดประมาณสัปดาห์ที่ 23 ถึงสัปดาห์ที่ 24 ของการตั้งครรภ์ ก่อนตั้งครรภ์ 23 สัปดาห์ ทารกในครรภ์มีโอกาสรอดประมาณ 1% หรือน้อยกว่า และมีอัตราการเจ็บป่วยสูง แนวโน้มการอยู่รอดดีขึ้นอย่างต่อเนื่องในแต่ละสัปดาห์ของการตั้งครรภ์

ในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา การพยากรณ์โรคสำหรับทารกที่เกิดระหว่างอายุครรภ์ 23 ถึง 28 สัปดาห์ดีขึ้นอย่างมาก โดยมีอัตราการรอดชีวิตอยู่ระหว่าง 50% ถึง 70% ทารกที่คลอดก่อนกำหนดที่เกิดก่อนอายุ 28 สัปดาห์มักจะต้องอยู่ในหออภิบาลทารกแรกเกิดเป็นเวลานาน (NICU) และหลายคนมีความทุพพลภาพถาวร แต่จำนวนที่เพิ่มขึ้นยังคงเติบโตต่อไป

อัตราการรอดชีวิตก่อน 23 สัปดาห์แทบไม่ขยับ การเกิดที่ทราบเร็วที่สุดพร้อมกับทารกที่รอดตายอยู่ที่ 21 สัปดาห์ ก่อน 23 สัปดาห์ ทารกในครรภ์มักจะเสียชีวิตตั้งแต่แรกเกิดหรือหลังจากนั้นไม่นาน แม้ว่าจะมีการแทรกแซงทางการแพทย์ก็ตาม สำหรับทารกที่คลอดก่อนกำหนดอย่างสุดขีดที่รอดจากการคลอด พ่อแม่และแพทย์จะตัดสินใจร่วมกันว่าการรักษาแบบค้ำจุนชีวิตแบบใดที่เหมาะสมหรือเป็นไปได้

การพิจารณา Nonviability

นอกเหนือจากการคลอดก่อนกำหนดอย่างมาก Society of Radiologists in Ultrasound (SRU) ได้กำหนดเกณฑ์ที่ชัดเจนเพื่อสร้างความไม่มีชีวิตการกำหนดนี้มีขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าผู้ให้บริการและผู้ป่วยมีความชัดเจนเมื่อการตั้งครรภ์เป็นไปได้หรือไม่ตลอดจนป้องกันการยุติการตั้งครรภ์ที่อาจเป็นไปได้

เกณฑ์ขั้นสุดท้าย

การใช้อัลตราซาวนด์ การตั้งครรภ์จะถือว่าไม่มีชีวิตตามเกณฑ์ที่ชัดเจนดังต่อไปนี้:

• ถุงตั้งครรภ์ที่ไม่มีตัวอ่อน แต่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเฉลี่ย 25 ​​มิลลิเมตรขึ้นไป
• ถุงตั้งครรภ์ที่มีถุงไข่แดงจะตรวจพบในการสแกน แต่ 11 วันหรือมากกว่านั้นต่อมาไม่มีตัวอ่อนที่มีการเต้นของหัวใจ
• ถุงตั้งครรภ์ที่ไม่มีถุงไข่แดงจะตรวจพบในการสแกน แต่สองสัปดาห์หรือมากกว่านั้นต่อมา ไม่มีตัวอ่อนที่มีการเต้นของหัวใจ (ซึ่งหมายความว่าการตั้งครรภ์หยุดดำเนินไป)
• ไม่มีการเต้นของหัวใจทารกในครรภ์และความยาวมงกุฎถึงสะโพกตั้งแต่เจ็ดมิลลิเมตรขึ้นไป

เกณฑ์ที่ไม่สิ้นสุด

ในบางกรณี การตั้งครรภ์อาจถือว่าไม่มีอยู่จริงและต้องมีการทดสอบเพิ่มเติม ตามแนวทางของ SRU การตั้งครรภ์จะถือว่ามีความเสี่ยงที่จะไม่มีชีวิตรอดโดยพิจารณาจากเกณฑ์ที่ไม่ชัดเจนดังต่อไปนี้:

• ถุงตั้งครรภ์ที่มีถุงไข่แดงจะสังเกตเห็นได้ แต่เจ็ดถึง 10 วันต่อมาไม่มีตัวอ่อนที่มีการเต้นของหัวใจ
• ถุงตั้งครรภ์ที่ไม่มีถุงไข่แดงจะสังเกตเห็นได้ แต่เจ็ดถึง 13 วันต่อมาไม่มีตัวอ่อนที่มีการเต้นของหัวใจ
• ไม่มีตัวอ่อนหลังรอบเดือนครั้งสุดท้าย 6 สัปดาห์ขึ้นไป
• ถุงตั้งท้องมีขนาดเล็กไม่สมส่วนเมื่อเทียบกับตัวอ่อน (ความแตกต่างน้อยกว่าห้ามิลลิเมตรระหว่างเส้นผ่านศูนย์กลางถุงเฉลี่ยและความยาวมงกุฎถึงก้น)
• แอมนีออนเปล่า (เมมเบรนที่ใช้ล้อมรอบตัวอ่อน)
• ถุงไข่แดงโตเกินเจ็ดมิลลิเมตร
• ไม่มีตัวอ่อนและมีเส้นผ่านศูนย์กลางของถุงตั้งครรภ์เฉลี่ย 16 ถึง 24 มิลลิเมตร
• ไม่มีการเต้นของหัวใจและความยาวมงกุฎถึงสะโพกน้อยกว่าเจ็ดมิลลิเมตร

ในกรณีส่วนใหญ่เหล่านี้ การตั้งครรภ์เหล่านี้จะถูกกำหนดว่าไม่มีอยู่จริงในท้ายที่สุด

การรักษา

เมื่อการตั้งครรภ์ไม่สามารถอยู่รอดได้ การตั้งครรภ์จะแท้งเองหรือทำหัตถการ เช่น การขยายและการขูดมดลูก (D&C) หรืออาจจำเป็นต้องใช้ยาเพื่อขจัดเนื้อเยื่อของทารกในครรภ์ที่เหลืออยู่

ในหลายกรณี การตั้งครรภ์ที่ไม่สามารถรักษาได้จะไม่ส่งผลเสียต่อภาวะเจริญพันธุ์ในอนาคต บ่อยครั้ง การตั้งครรภ์ที่ไม่สามารถรักษาได้เกิดขึ้นเนื่องจากโครโมโซมหรือความผิดปกติอื่นๆ ที่ไม่ได้บ่งชี้ถึงปัญหาการเจริญพันธุ์ที่ยั่งยืน ความเสี่ยงหนึ่งที่อาจเกิดขึ้นกับการตั้งครรภ์นอกมดลูกซึ่งไม่ได้รับการวินิจฉัยก่อนเกิดภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้น ซึ่งอาจส่งผลให้ท่อนำไข่แตกได้

ปรึกษากับแพทย์ของคุณเกี่ยวกับสถานการณ์เฉพาะของคุณเพื่อรับข้อมูลที่ถูกต้องว่าการตั้งครรภ์ที่ไม่สามารถรักษาได้ของคุณอาจส่งผลต่อโอกาสในการตั้งครรภ์ที่ดีต่อสุขภาพในอนาคตหรือไม่

การเผชิญปัญหา

นอกเหนือจากการดูแลร่างกายที่จำเป็นหลังจากการตั้งครรภ์ที่ไม่สามารถรักษาได้ ให้แน่ใจว่าได้ดูแลการรักษาทางอารมณ์ของคุณด้วย การรับมือกับการสูญเสียการตั้งครรภ์อาจส่งผลเสียอย่างมากและอาจต้องได้รับการเอาใจใส่และดูแลสุขภาพจิตของคุณ ให้เวลาตัวเองกับความเศร้าโศก การหาคนที่มีความเห็นอกเห็นใจที่จะพูดคุยด้วยสามารถช่วยได้ เช่น คู่หู ญาติ เพื่อน หรือนักบำบัดโรค

แนวทางการไม่มีชีวิตจะป้องกันการวินิจฉัยที่ผิดพลาดของการตั้งครรภ์ที่มีชีวิตได้ อย่างไรก็ตาม สิ่งสำคัญที่ต้องจำไว้คือ “การดำรงอยู่” ไม่ได้หมายความว่ามีสุขภาพที่สมบูรณ์เสมอไป ในบางกรณี ทารกอาจสามารถอยู่รอดได้นอกมดลูก แต่จะต้องได้รับการดูแลทางการแพทย์อย่างเข้มข้นตลอดชีวิต

นี่เป็นสิ่งที่หายาก แต่ความเป็นไปได้เน้นถึงความสำคัญของความเข้าใจและการป้อนข้อมูลของผู้ปกครองอย่างเต็มที่ในบางครั้งที่ความสามารถในการมีชีวิตอาจน้อยกว่าที่แน่นอน แพทย์ของคุณสามารถแนะนำคุณได้ แต่ผู้ปกครองเท่านั้นที่สามารถตัดสินใจได้ว่าตัวเลือกใดเหมาะสมที่สุดและแสดงความรักต่อลูกน้อยของคุณ