มะเร็งปอดในเซลล์ขนาดใหญ่คืออะไร?

มะเร็งปอดชนิดหนึ่งที่มักเติบโตและแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว

มะเร็งปอดในเซลล์ขนาดใหญ่ (LCLC) เป็นมะเร็งปอดชนิดเซลล์ไม่เล็กรูปแบบหนึ่ง (NSCLC) LCLC มักพัฒนาในบริเวณรอบนอกของปอดและมีแนวโน้มที่จะเติบโตอย่างรวดเร็วและแพร่กระจายในเชิงรุกมากกว่ามะเร็งปอดรูปแบบอื่นๆ บางรูปแบบ อาการเริ่มต้นของ LCLC ส่วนใหญ่ ได้แก่ หายใจถี่และเมื่อยล้า

NSCLC คิดเป็นประมาณ 85% ของมะเร็งปอดทั้งหมด ซึ่งประมาณ 10% เป็น LCLC มะเร็งปอดในเซลล์ขนาดใหญ่หรือที่เรียกว่ามะเร็งปอดในเซลล์ขนาดใหญ่ จึงมีชื่อดังกล่าวเนื่องจากเซลล์มะเร็งมีขนาดใหญ่ ซึ่งสามารถมองเห็นได้เมื่อมองดูเนื้องอกด้วยกล้องจุลทรรศน์ (ตรงข้ามกับขนาดเนื้องอก ซึ่งมีแนวโน้มค่อนข้างมากเช่นกัน ใหญ่).

มะเร็งเซลล์ขนาดใหญ่ — ห้องสมุดดิจิตอล PEIR / Wikimedia Commons / โดเมนสาธารณะ

อาการมะเร็งปอดในเซลล์ขนาดใหญ่

อาการเริ่มต้นของ LCLC เกิดขึ้นได้ง่ายและเกิดจากภาวะอื่นๆ ที่ร้ายแรงน้อยกว่า รวมถึงอายุด้วย

อาการดังกล่าวรวมถึง:

ความเหนื่อยล้า
หายใจลำบากเล็กน้อย (หายใจถี่)
ปวดหลัง ไหล่ หรือหน้าอก

เนื่องจาก LCLC มักเกิดขึ้นที่บริเวณรอบนอกของปอด อาการไอเรื้อรังและการไอเป็นเลือดจึงไม่ใช่เรื่องปกติจนกระทั่งเกิดโรคในภายหลัง

LCLC สามารถทำให้เกิดผลกระทบอื่น ๆ ในขณะที่โรคดำเนินไป อาจทำให้เกิดเยื่อหุ้มปอด ซึ่งเป็นภาวะที่ของเหลวสะสมในช่องเยื่อหุ้มปอด (ช่องว่างระหว่างปอดกับผนังหน้าอก) อาการต่างๆ ได้แก่ หายใจลำบาก และเจ็บหน้าอกหรือข้างที่แย่ลงเมื่อหายใจเข้าลึกๆ

เซลล์ LCLC ยังสามารถหลั่งสารคล้ายฮอร์โมนที่ทำให้เกิดอาการพารานีโอพลาสติกได้ สารกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันเพื่อโจมตีเซลล์บางอย่างของร่างกาย

อาการ Paraneoplastic อาจทำให้เกิดอาการต่างๆ เช่น พูดไม่ชัด การประสานงานบกพร่อง และเดินหรือกลืนลำบาก ในผู้ชาย อาจทำให้หน้าอกขยายใหญ่ขึ้นได้ หรือที่เรียกว่า gynecomastia

กลุ่มอาการ Paraneoplastic เกิดขึ้นใน 5% ถึง 10% ของมะเร็งปอดทั้งหมด และสามารถพัฒนาได้ในระยะแรกของมะเร็ง

สาเหตุ

ปัจจัยเสี่ยงของ LCLC เหมือนกับปัจจัยเสี่ยงของมะเร็งปอดรูปแบบอื่นๆ การสูบบุหรี่เป็นปัจจัยเสี่ยงที่สำคัญที่สุดเพียงอย่างเดียวสำหรับมะเร็งปอด แม้แต่การอาศัยอยู่ร่วมกับคนที่สูบบุหรี่ก็เพิ่มความเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็งปอดของผู้ไม่สูบบุหรี่ได้ถึง 20% ถึง 30%

การสัมผัสกับเรดอนในบ้านเป็นปัจจัยเสี่ยงอันดับสองของมะเร็งปอด เกิดจากการสลายของยูเรเนียมตามธรรมชาติในดิน เรดอนพบได้ในระดับที่สูงเกินไปในบ้านหลายหลัง

แม้ว่ามะเร็งปอดในเซลล์ขนาดเล็ก (SCLC) จะเชื่อมโยงกับการสัมผัสเรดอนมากกว่า แต่เรดอนสามารถมีส่วนในการพัฒนาของ LCLC และ NSCLC อื่นๆ การทดสอบเรดอนสามารถตรวจพบได้ และบริการบรรเทาผลกระทบสามารถลบออกได้

การวิจัยชี้ให้เห็นว่าการกลายพันธุ์ของยีนบางอย่างอาจส่งผลต่อความเสี่ยงของ LCLC บางประเภท รวมถึงการกลายพันธุ์ของยีน RUNX1, ERBB4, BRCA1 และ EPHA3

การวินิจฉัย

มะเร็งปอดมักตรวจพบด้วยการเอ็กซ์เรย์ทรวงอก จากที่กล่าวมา การเอกซเรย์ทรวงอกแบบปกติไม่สามารถแยกแยะมะเร็งได้ เนื่องจากการถ่ายภาพประเภทนี้มักมองไม่เห็นเนื้องอกที่มีขนาดเล็กกว่า

หากมีอาการใด ๆ ของ LCLC มักจะทำการทดสอบเพิ่มเติมแม้ว่าการเอ็กซ์เรย์ทรวงอกจะเป็นเรื่องปกติ

การทดสอบเหล่านี้อาจรวมถึง:

การสแกนด้วยเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ (CT) ซึ่งใช้ภาพเอ็กซ์เรย์หลายภาพเพื่อสร้างภาพสามมิติ
การถ่ายภาพด้วยคลื่นสนามแม่เหล็ก (MRI) ซึ่งใช้คลื่นแม่เหล็กและคลื่นวิทยุอันทรงพลังเพื่อสร้างภาพเนื้อเยื่ออ่อนที่มีรายละเอียดสูง
Bronchoscopy ซึ่งสอดกล้องส่องเข้าไปในปากและร้อยเกลียวลงไปเพื่อให้มองเห็นเนื้อเยื่อทางเดินหายใจได้โดยตรง
การสแกนด้วยเอกซเรย์ปล่อยโพซิตรอน (PET) ซึ่งมองหาการเปลี่ยนแปลงการเผาผลาญที่มักเกิดขึ้นกับเนื้องอกมะเร็ง

การตรวจเลือดไม่ได้ใช้ในการวินิจฉัยโรคมะเร็งปอด แม้ว่าการตรวจชิ้นเนื้อของเหลวที่ตรวจพบเซลล์มะเร็งในกระแสเลือดจะถูกใช้เป็นเครื่องมือเพิ่มเติมในกระบวนการวินิจฉัยมากขึ้น

หากผลการตรวจเบื้องต้นบ่งชี้ว่าเป็นมะเร็ง ผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพของคุณจะสั่งตัดชิ้นเนื้อปอดเพื่อระบุรอยโรคที่ชัดเจน นี้อาจเกี่ยวข้องกับความทะเยอทะยานเข็มละเอียด (FNA) ซึ่งเข็มจะถูกสอดเข้าไปในผนังหน้าอกและเข้าไปในเนื้องอกเพื่อดึงตัวอย่างเซลล์ขนาดเล็ก อาจทำการตรวจชิ้นเนื้อในระหว่างการตรวจหลอดลมหากมีสัญญาณที่มองเห็นได้ของมะเร็งที่เป็นไปได้ในทางเดินหายใจ

การวินิจฉัยขั้นสุดท้ายของ LCLC สามารถทำได้โดยการตรวจเซลล์ที่ตัดชิ้นเนื้อด้วยกล้องจุลทรรศน์ ด้วย LCLC เซลล์จะถูกขยายและไม่แตกต่าง (หมายความว่าพวกมันมีความคล้ายคลึงเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลยกับเซลล์ปกติ)

เซลล์มะเร็งที่ไม่แตกต่างกัน เช่น LCLC (เรียกอีกอย่างว่าเซลล์แอนนาพลาสติก) มีแนวโน้มที่จะแบ่งตัวและแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว

สเตจ

ขอบเขตและความรุนแรงของมะเร็งปอดแบ่งออกเป็นสี่ระยะ

มีตั้งแต่ระยะที่ 1 ซึ่งมะเร็งอยู่ในปอดและไม่แพร่กระจายไปยังต่อมน้ำเหลืองใดๆ จนถึงระยะที่ 4 ซึ่งมะเร็งได้แพร่กระจาย (แพร่กระจาย) ไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกายที่อยู่ห่างไกล

การรักษา

ตัวเลือกการรักษาสำหรับ LCLC ได้แก่ การผ่าตัด เคมีบำบัด การฉายรังสี การรักษาแบบเฉพาะเจาะจง การบำบัดด้วยภูมิคุ้มกัน หรือการรวมกันของสิ่งเหล่านี้ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับระยะของมะเร็ง นอกจากนี้ยังมีการทดลองทางคลินิกสำหรับผู้ที่อาจไม่ตอบสนองต่อการรักษาแบบมาตรฐาน

การผ่าตัด

การผ่าตัดมะเร็งปอดมีโอกาสรักษาที่ดีที่สุดเมื่อตรวจพบ LCLC ในระยะแรก

ตัวเลือกการผ่าตัด ได้แก่ :

การตัดลิ่มเลือด: การกำจัดเนื้องอกพร้อมกับลิ่มของเนื้อเยื่อรอบข้าง
Lobectomy: การกำจัดกลีบปอด
Pneumonectomy: การกำจัดปอดทั้งหมด

การผ่าตัดทรวงอกช่วยด้วยวิดีโอ (VATS) เป็นขั้นตอนการบุกรุกน้อยที่สุดที่ไม่เกี่ยวข้องกับการกำจัดหรือแยกกระดูกซี่โครง การผ่าตัดนี้ทำโดยใช้แผลเล็กๆ หลายๆ แผลที่หน้าอก และการใช้กล้องขนาดเล็ก (ทรวงอก) และเครื่องมือต่างๆ

เคมีบำบัด

เคมีบำบัดอาจใช้อย่างเดียวหรือร่วมกับการผ่าตัด นอกจากนี้ยังอาจใช้ก่อนการผ่าตัดเพื่อลดขนาดของเนื้องอก (เคมีบำบัด neoadjuvant) หรือหลังการผ่าตัดเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีเซลล์มะเร็งเหลืออยู่ (เคมีบำบัดแบบเสริม)

ในทำนองเดียวกัน อาจใช้คีโมโดยมีหรือไม่มีการฉายรังสีก็ได้ ยาเคมีบำบัดที่ใช้กันทั่วไปในการรักษา LCLC ได้แก่ Altima (pemetrexed) และ Platinol (cisplatin)

การบำบัดแบบกำหนดเป้าหมาย

การรักษาแบบกำหนดเป้าหมายคือยาที่ออกแบบมาเพื่อโจมตีเซลล์มะเร็ง และตามทฤษฎีแล้ว เซลล์ปกติส่วนใหญ่ไม่ควรถูกแตะต้อง การรักษาแบบเจาะจงเป้าหมายมีสเปกตรัมของผลข้างเคียงที่แตกต่างจากเคมีบำบัด และโดยทั่วไปแล้ว ผลข้างเคียงมักจะรุนแรงน้อยกว่าการใช้ยาเคมีบำบัด

การทำโปรไฟล์ระดับโมเลกุลสามารถใช้เพื่อระบุการเปลี่ยนแปลงของ DNA จำเพาะ (การกลายพันธุ์ การเคลื่อนย้าย และการขยาย) ในเซลล์เนื้องอกที่ทำให้ไวต่อการบำบัดด้วยการรักษาแบบมุ่งเป้าหมาย

การทำโปรไฟล์ระดับโมเลกุลแนะนำสำหรับทุกคนที่มี NSCLC ขั้นสูง รวมถึง LCLC

แม้ว่ายาเป้าหมายจะไม่รักษามะเร็งปอด แต่ก็สามารถตรวจสอบความร้ายกาจได้ หลังจากการตอบสนองครั้งแรก ความต้านทานพัฒนาเกือบทั่วโลก และยาไม่ทำงานอีกต่อไป เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น คุณสามารถใช้ยารุ่นที่สองและในบางกรณีได้

รังสีบำบัด

การบำบัดด้วยรังสีอาจใช้รักษามะเร็งปอดได้หลายวิธี สามารถใช้ก่อนการผ่าตัดเพื่อลดขนาดของเนื้องอก หรือหลังการผ่าตัดเพื่อกำจัดเซลล์มะเร็งที่เหลืออยู่

สำหรับมะเร็งขนาดเล็ก การใช้รังสีรักษาร่างกาย stereotactic (SBRT) ซึ่งเป็นรูปแบบเฉพาะของการฉายรังสี สามารถใช้เป็นการรักษาเพียงอย่างเดียวได้ SBRT ส่งปริมาณรังสีที่สูงมากไปยังบริเวณเนื้อเยื่อที่มีการแปลโดยมีจุดประสงค์เพื่อรักษามะเร็ง SBRT อาจใช้เพื่อรักษาการแพร่กระจายที่แยกได้เนื่องจากมะเร็งปอด รวมทั้งมะเร็งในสมอง

การฉายรังสีอาจใช้เป็นการรักษาแบบประคับประคองเพื่อควบคุมอาการและปรับปรุงคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยมะเร็งปอด

ภูมิคุ้มกันบำบัด

การบำบัดด้วยภูมิคุ้มกันอาจส่งผลให้เกิดการควบคุมโรคในระยะยาวสำหรับบางคน และสามารถปรับปรุงการอยู่รอดห้าปีสำหรับผู้ป่วยมะเร็งระยะที่ 4 บางราย ยาเหล่านี้ทำงานโดยควบคุมระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายในการต่อสู้กับโรคมะเร็ง

ณ เดือนตุลาคม 2020 ยาภูมิคุ้มกันบำบัดที่ได้รับอนุมัติจากสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) สำหรับการรักษามะเร็งปอด ได้แก่

Imfinzi (durvalumab): ได้รับการอนุมัติสำหรับการรักษา NSCLC ขั้นสูงในสภาพแวดล้อมแบบเสริมหลังการให้เคมีบำบัดและการฉายรังสี
Keytruda (pembrolizumab): ได้รับการอนุมัติสำหรับการรักษา NSCLC ขั้นสูง รวมถึงการใช้ในการรักษาทางเลือกแรกและในการรักษาทางเลือกที่สอง
Opdivo (nivolumab): อนุมัติสำหรับ NSCLC ขั้นสูงสำหรับการใช้งานบรรทัดแรกร่วมกับ Yervoy นอกจากนี้ยังได้รับการอนุมัติสำหรับ NSCLC ขั้นสูงหลังจากการรักษาด้วยเคมีบำบัดแบบแพลตตินัมและการรักษาอื่น ๆ อย่างน้อยหนึ่งรายการล้มเหลว
Yervoy (ipilimumab): อนุมัติให้ใช้บรรทัดแรกร่วมกับ Opdivo ใน NSCLC
Tecentriq (atezolizumab): ได้รับการอนุมัติสำหรับ NSCLC ขั้นสูง รวมถึงการใช้ในการรักษาทางเลือกแรก

การพยากรณ์โรค

ระยะของมะเร็งปอดสามารถช่วยทำนายผลลัพธ์ระยะยาวของผู้ป่วยได้ โดยทั่วไปการพยากรณ์โรคจะอธิบายโดยอัตราการรอดชีวิตห้าปี ซึ่งประมาณร้อยละของผู้ที่จะอยู่รอดได้อย่างน้อยห้าปีหลังการวินิจฉัย

เนื่องจากมะเร็งที่ไม่แตกต่าง เช่น LCLC สามารถลุกลามได้ อัตราการรอดชีวิตจึงมีแนวโน้มแย่กว่ามะเร็งชนิดอื่นๆ บางประเภท จากที่กล่าวมา การบำบัดแบบใหม่ได้เริ่มปรับปรุงเวลาการอยู่รอด แม้กระทั่งในโรคขั้นสูง

จากข้อมูลของ American Cancer Society เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 อัตราการรอดชีวิตห้าปีของผู้ที่มี LCLC และ NSCLCs อื่นๆ เช่น มะเร็งต่อมน้ำเหลืองและมะเร็งสความัสเซลล์ ได้แก่:

แปลแล้ว (ระยะที่ 1): 63%
ภูมิภาค (ขั้นตอนที่ 2 ถึง 3): 35%
ระยะทาง (ระยะ 4): 7%

ตัวแปรหนึ่งของ LCLC ซึ่งเป็นมะเร็งต่อมไร้ท่อของเซลล์ขนาดใหญ่ โดยทั่วไปมีการพยากรณ์โรคที่แย่ลง โดยมีเวลาการอยู่รอดเฉลี่ยประมาณหกเดือนสำหรับผู้ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคระยะที่ 4

การเผชิญปัญหา

การวินิจฉัยโรคมะเร็งปอดอาจทำให้คุณรู้สึกหวาดกลัวและทำให้คุณรู้สึกโดดเดี่ยว ให้คนที่คุณรักสนับสนุนคุณ

หลายคนไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยาอย่างไรกับคนที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง การแจ้งให้ผู้คนทราบถึงสิ่งที่พวกเขาสามารถทำได้สามารถช่วยให้การสนับสนุนเพิ่มเติมแก่คุณได้เมื่อคุณต้องการ

คุณสามารถรับมือกับ LCLC ได้ดีขึ้นโดยการเรียนรู้เกี่ยวกับโรคนี้ให้มากที่สุดและถามคำถาม พิจารณาเข้าร่วมกลุ่มสนับสนุนโรคมะเร็งปอด ไม่ว่าจะผ่านทางศูนย์การรักษาหรือทางออนไลน์

ที่สำคัญที่สุด จำไว้ว่าคุณเป็นกัปตันของการเดินทางครั้งนี้ ไม่ว่าคนอื่นจะมีประสบการณ์หรือแนะนำอะไร คุณก็จะรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับคุณ

แม้ว่าผู้ที่เป็นมะเร็งปอดจะมีประวัติการพยากรณ์โรคน้อยกว่าที่คาดไว้ แต่การรักษาและระยะเวลาการอยู่รอดก็ดีขึ้นทุกปี

หากคุณไม่แน่ใจเกี่ยวกับแผนการรักษาที่แนะนำ อย่าลังเลที่จะขอความเห็นที่สอง เช่น จากศูนย์การรักษาขนาดใหญ่ที่กำหนดโดยสถาบันมะเร็งแห่งชาติ ทีมเนื้องอกวิทยาของคุณควรมีความรู้เกี่ยวกับพัฒนาการล่าสุด และสามารถทำงานร่วมกับคุณเพื่อจัดหาแนวทางการรักษาที่เป็นปัจจุบันและมีประสิทธิภาพที่สุดแก่คุณ