วิธีหลีกเลี่ยงการทะเลาะวิวาทกับเด็กที่กินเก่ง

เวลารับประทานอาหารอาจสร้างความเครียดให้กับครอบครัวที่มีเด็กที่เป็นคนกินจุ การโน้มน้าวใจเด็กๆ ให้ลองอาหารใหม่ๆ และรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ต่อร่างกายอาจเป็นเรื่องที่ท้าทาย ผู้ปกครองหลายคนรู้สึกท้อแท้และไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไร

วิธีที่ดีที่สุดในการกระตุ้นให้เด็กรับประทานอาหารที่มีประโยชน์และครบถ้วนคือการใช้วินัยเชิงบวก หากไม่มีแนวทางที่ดีและวางแผนมาอย่างดี นิสัยการกินของเด็กอาจแย่ลงได้

Melanie Potock นักพยาธิวิทยาภาษาพูดในเด็กและเจ้าของ My Munch Bug เสนอกลยุทธ์ที่ดีที่สุดของเธอในการจัดการกับนักกินจุกจิก

ทำไมเด็กบางคนถึงเลือกเรื่องอาหารมากกว่าคนอื่น?

ปัจจัยต่างๆ มากมายอาจส่งผลต่อความเต็มใจของเด็กที่จะลิ้มรสอาหารใหม่ๆ และใช่แล้ว เด็กบางคนจะไม่เข้าใกล้อาหารใหม่เลย แม้แต่น้อยก็แตะต้องมัน! เมื่อฉันประเมินเด็กเพื่อดูว่าเหตุใดพวกเขาจึงมีปัญหาในการรับประทานอาหารที่หลากหลาย ฉันพิจารณาปัจจัยสามประการอย่างใกล้ชิด: ประการแรก สรีรวิทยาของเด็ก

แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วจะเป็นทางเดินอาหารในธรรมชาติ แต่ก็อาจเป็นอะไรที่ง่ายๆ เช่น โพรง ซึ่งเด็กจะเกี่ยวข้องกับอาหารกรุบกรอบ และเริ่มกินแต่อาหารอ่อนๆ เท่านั้น

มันต้องใช้เวลาเล็กน้อยของงานนักสืบ! รวมอยู่ในหมวดหมู่ของสรีรวิทยาคือระบบประสาทสัมผัสและวิธีที่เด็กสามารถรับข้อมูลผ่านประสาทสัมผัสของเขาและตอบสนองอย่างเหมาะสม ตัวอย่างเช่น พื้นผิวของอาหารสำหรับทารกในระยะที่ 3 อาจให้การป้อนข้อมูลทางประสาทสัมผัสมากเกินไปสำหรับทารกบางคน แต่พื้นผิวที่นุ่มนวลขึ้นในระยะแรกๆ ก็ไม่เคยมีปัญหา

ประการที่สอง ฉันพิจารณาทักษะการพูดของเด็กอย่างใกล้ชิด เขามีความแข็งแรงและความมั่นคงในโครงสร้างช่องปากเพื่อเรียนรู้ที่จะเคี้ยวอาหารขั้นสูงมากขึ้นหรือไม่? หากไม่เป็นเช่นนั้น เขาอาจหยุดอยู่ที่ช่วง “อาหารทานง่าย” และดูเหมือนจู้จี้จุกจิกเมื่อพ่อแม่เสนออาหารขั้นสูงที่ต้องเคี้ยวให้มากกว่านี้ เขาเรียนรู้อย่างรวดเร็วว่าเขาไม่สามารถกินพื้นผิวที่ท้าทายกว่านี้ได้และปฏิเสธมัน

สาม ฉันสังเกตและระบุพฤติกรรมที่เขาได้เรียนรู้เพื่อหลีกเลี่ยงการกิน ซึ่งรวมถึงพฤติกรรมเกี่ยวกับอาหารและพลวัตของครอบครัวโดยทั่วไป การค้นหาว่าทำไมเด็กถึงเป็นนักกินจู้จี้จุกจิกต้องใช้เวลาและช่วยให้เขากลายเป็นนักกินที่ชอบการผจญภัยมากขึ้น ต้องใช้ความอดทน และใช่แล้ว เวลามากขึ้น!

กฎที่บอกว่าเด็กควรทำความสะอาดจานของพวกเขา

สำหรับผู้ที่ชอบกินผักสวนครัว “ไม้คลีนเพลท” ไม่ใช่กลยุทธ์ที่ฉันแนะนำ มันสร้างการแย่งชิงอำนาจภายในทั้งครอบครัวและนำไปสู่ช่วงเวลามื้ออาหารที่ตึงเครียดเท่านั้น สำหรับเด็กที่กำลังเรียนรู้ที่จะเคี้ยวและกลืนรสชาติและเนื้อสัมผัสที่หลากหลายในหลักสูตรการบำบัดด้วยการให้อาหารแบบมีโครงสร้าง เซสชั่นการรักษาอาจรวมถึงการรับประทานอาหารที่กัดทั้งหมดบนจาน แต่การกัดเหล่านั้นมีน้อยและจัดการได้

ในสถานการณ์นั้น เรากำลังมุ่งเน้นไปที่ทักษะเฉพาะที่จะนำเราไปสู่ความสุขในการรับประทานอาหารของครอบครัวในที่สุด เมื่อถึงจุดนั้น ฉันขอแนะนำให้ทำตามแบบอย่างของ Ellyn Satter ที่เรียกว่า Division of Responsibility

เมื่อพ่อแม่บอกลูกว่า “กินอีก 3 คำ” จะช่วยได้มั้ย หรือมันสร้างปัญหาให้คนกินจุเยอะขึ้นไหม?

ฉันพยายามช่วยให้ผู้ปกครองเข้าใจความแตกต่างระหว่างการสร้างการต่อสู้แย่งชิงอำนาจกับการสนับสนุนเด็กในการตัดสินใจที่ดี เมื่อพ่อแม่พูดว่า “กินอีกสามคำ” พวกเขากำลังระบุว่านั่นคือการตัดสินใจเลือกสิ่งที่เด็กควรกิน ไม่ใช่ของลูก ให้ลองทำด้วยการชิมอาหารแทน

สร้างกฎของครอบครัวที่ส่งเสริมการชิมอาหาร: “ในครอบครัวของเรา เราชิมทุกอย่างในจานของเรา เพื่อให้ต่อมรับรสเรียนรู้เกี่ยวกับอาหารใหม่ จากนั้นเราก็สามารถกินอะไรก็ได้ที่ท้องบอกว่ามันต้องการ” หากเราต้องการเลี้ยงคนที่ชอบผจญภัยและรักสุขภาพ ก็ต้องเริ่มจากความเต็มใจที่จะชิมอาหาร ไม่ใช่ให้ใครมาบอกเราว่าต้องกินกี่คำก่อนจะเสร็จ

สิ่งสำคัญคือต้องนำเสนออาหารนั้นหลายครั้งในช่วงหนึ่งหรือสองเดือนและดูว่าเด็กตัดสินใจที่จะกัดอีกสองสามคำด้วยตัวเองหรือไม่

เมื่อพ่อแม่ถามฉันว่าต้องนำเสนออาหารบ่อยแค่ไหน ฉันพูดว่า “บ่อยพอที่พ่อกับแม่จะไม่เบื่ออาหาร แล้วคุณจะรู้ว่าคุณเสนอมากเกินไป”

กฎเกณฑ์ที่ดีสำหรับผู้ปกครองเรื่องอาหารมีอะไรบ้าง?

1. ทำทีละขั้นตอน หากสิ่งที่ดีที่สุดที่ลูกของคุณทำได้ในวันนั้นคือการช่วยล้างถั่วงอก Brussel นั่นยอดเยี่ยมมาก! คราวหน้าพวกเขาสามารถจัดจานของทุกคนด้วยถั่วงอกบรัสเซลส์ บางทีคราวหน้าอาจจะกินใบเล็กๆใบเดียว ชมเชยลูกของคุณในแต่ละย่างก้าว — คิดบวกและทำให้มันสนุก!

2. การเรียนรู้ที่จะลองอาหารใหม่ๆ ไม่เคยเริ่มด้วยการกัด เริ่มต้นที่สวน ในทางเดินผลิตผล หรือที่ Farmer’s Market ให้บุตรหลานของคุณมีส่วนร่วมในกระบวนการปลูกและซื้ออาหารสด

3. มื้ออาหารของครอบครัวเป็นเรื่องของครอบครัว อย่าจดจ่อกับจำนวนบรอกโคลีที่ลูกกินในคืนนั้น มุ่งเน้นไปที่ความทรงจำอันสนุกสนานที่คุณกำลังสร้างรอบๆ โต๊ะของครอบครัว

4. ไม่เป็นไรที่จะพูดว่า “ไม่ ขอบคุณ” แต่มันเป็นกฎของครอบครัวที่เราไม่พูดว่า “blech” หรือ “oooh, peas are gross” ฯลฯ เมื่ออยู่ที่โต๊ะ ถ้าคุณรักอาหารพิเศษจริงๆ คุณต้องการให้ใครสักคนประกาศว่าการกินอาหารนั้นต่อหน้าทุกคนในครอบครัวนั้นแย่แค่ไหน? มันหยาบคาย ถ้าไม่มีอะไรดีจะพูดก็อย่าพูดเลย ที่ยังใช้กับอาหารและเวลาอาหารค่ำของครอบครัว

5. เป็นการตัดสินใจของเด็กว่าพวกเขาชอบอาหารใหม่หรือไม่ สิ่งที่ฉันแนะนำคือพ่อแม่สนับสนุนให้เด็กชิมอาหาร ตราบใดที่เด็กเรียนรู้ทักษะการชิม รายการอาหารของพวกเขาก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งมีรสนิยมมากเท่าไรก็ยิ่งเรียนรู้ที่จะชอบอาหารบางชนิดมากขึ้นเท่านั้น นั่นเป็นวิธีที่เราทุกคนเรียนรู้ที่จะดื่มกาแฟในวัยหนุ่มสาว

ใครชอบดื่มกาแฟดำครั้งแรกบ้าง? พิจารณาอาหารเหล่านั้นที่อาจทำให้ผู้ใหญ่ต้องคิดหนัก เช่น หอยนางรมดิบ ฉันไม่รู้จักใครในโลกที่ดูหอยนางรมดิบและพูดว่า “ยัม ดูดี!” แต่พวกเราหลายล้านคนกินมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคุณโตมาที่ชายทะเล ที่ซึ่งคุณได้สัมผัสกับหอยนางรมหลายครั้ง หลายครั้งตลอดช่วงฤดูร้อน

กฎที่ย้อนกลับมาและเพิ่มนิสัยการกินที่จู้จี้จุกจิกของเด็ก

1. ทำ ___ ของคุณให้เสร็จ (ใส่อาหารที่ไม่ต้องการที่นี่) จากนั้นคุณสามารถทานของหวานได้ นี่ก็เป็นนัยว่าของหวานคือเหตุผลที่เรากินอย่างอื่น—เพื่อเราจะได้กินของหวาน! เสิร์ฟของหวานไม่ว่าจะทานอะไรหรือไม่ได้ทานในมื้อนั้นหรือเสิร์ฟพร้อมกับอาหาร

2. คุณสามารถนั่งที่นี่จนกว่าคุณจะกิน _____ ทั้งหมดของคุณ สำหรับเด็กหลายๆ คน การไม่กินและนั่งอยู่ที่นั่นทั้งคืนมีพลังมากมาย! นอกจากนี้ สำหรับเด็กที่มีความท้าทายในการบูรณาการทางประสาทสัมผัสหรือปัญหาทางสรีรวิทยาอื่นๆ พวกเขาทำไม่ได้

3. การติดสินบน: หากคุณกิน ____ คุณสามารถ _____ อีกครั้ง มีอำนาจมากในการไม่ยอมแพ้ กฎข้อที่สองและข้อสามตั้งการต่อสู้แย่งชิงอำนาจที่ไม่เกี่ยวข้องกับการกิน และเด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาโดยเชื่อว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากับพ่อแม่นั้นขึ้นอยู่กับอำนาจจะเรียนรู้อย่างรวดเร็วที่จะยืนยันตัวตนของตนเองในขอบเขตของการเป็นคนจู้จี้จุกจิกและจู้จี้จุกจิกมากขึ้น

ผู้ปกครองควรตอบสนองอย่างไรหากเด็กปฏิเสธที่จะกินอาหารเย็น?

ให้ความสนใจน้อยมาก สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเด็กมาที่โต๊ะอาหารเย็นและอยู่ด้วยสำหรับมื้ออาหารทั้งหมด ให้บทสนทนาเป็นไปในเชิงบวกและเมื่อมื้ออาหารจบลง ตรวจสอบให้แน่ใจว่าทุกคน แม้แต่เด็กเล็ก นำจานของพวกเขาขึ้นไปที่เคาน์เตอร์เพื่อทำเครื่องหมายสิ้นสุดมื้ออาหาร

การเริ่มต้นมื้ออาหารด้วยการสวดมนต์ เพลง หรือประเพณีของครอบครัว เช่น การจุดเทียน บอกทุกคนว่ามื้ออาหารของครอบครัวเป็นมื้อพิเศษ การทำเครื่องหมายที่ส่วนท้ายของมื้ออาหารเป็นการแจ้งให้ทราบว่ามื้ออาหารสิ้นสุดลงแล้ว และของว่างหรือมื้อต่อไปจะไม่เกิดขึ้นอีกเป็นเวลาอย่างน้อย 2 ถึง 2 ½ ชั่วโมงต่อมา

เคล็ดลับวิธีที่ผู้ปกครองสามารถหลีกเลี่ยงการต่อสู้แย่งชิงอำนาจกับผู้กินจู้จี้จุกจิก

ต่อต้านการกระตุ้นให้พูดว่า “เห็นไหม ฉันบอกคุณแล้วว่าคุณจะชอบมัน!” หลังจากที่เด็กยอมและกัดเข้าไปในที่สุด พ่อแม่ที่หวังดีเชื่อว่าพวกเขากำลังให้การสนับสนุนและไม่ทราบว่าเป็นการอุปถัมภ์และไม่ใช่ความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์

ให้เด็กตัดสินใจชิมตามจังหวะของตนเองและหยุดชั่วคราว ให้พวกเขาบอกคุณว่าพวกเขารู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ หากพวกเขาไม่ชอบรสชาติ คุณสามารถชมเชยที่พวกเขาได้ลองโดยพูดว่า “ว้าว คุณกล้าหาญมาก! มันไม่ง่ายเลยที่จะลองสิ่งใหม่ๆ แต่คุณทำได้!” หรือ “ฉันพนันได้เลยว่าต่อมรับรสของคุณกำลังสงสัยว่าอาหารใหม่ครั้งต่อไปจะเป็นอย่างไร…คุณกำลังสอนลิ้นของคุณเกี่ยวกับอาหารใหม่! คุณเป็นครูที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

การเลี้ยงดูผู้กินที่ชอบการผจญภัยหมายถึงการเลี้ยงดูเด็กที่รู้สึกมั่นใจและได้รับพื้นที่ในการตัดสินใจเกี่ยวกับสิ่งที่จะเข้าสู่ร่างกาย สิ่งที่ทำให้รู้สึกดีที่สุด และอะไรเป็นแรงบันดาลใจให้พวกเขาได้ดีที่สุดสำหรับวันของพวกเขา เมื่อเด็กๆ ได้รับอนุญาตให้ตัดสินใจโดยอาศัยข้อมูลเอง (ตามคำแนะนำของเรา เช่นเดียวกับการเลี้ยงดูบุตรที่มีสิทธิ์) ว่าพวกเขากินมากน้อยเพียงใดและอาหารชนิดใดที่รู้สึกดีในร่างกาย จะช่วยลดโอกาสที่จะมีการแย่งชิงอำนาจและให้บรรยากาศที่ดีต่อสุขภาพในครอบครัว บ้าน.