การบำบัดด้วยการระเหยเพื่อรักษาภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ

ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ (A-fib) เป็นหนึ่งในภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะที่พบบ่อยที่สุด ซึ่งส่งผลต่อผู้คนนับล้านในสหรัฐอเมริกาเพียงประเทศเดียว เป็นจังหวะการเต้นของหัวใจที่เร็วและไม่สม่ำเสมอซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากห้องบนของหัวใจห้องบน (atrial) ซึ่งมักทำให้เกิดอาการใจสั่นและเมื่อยล้า มันเพิ่มความเสี่ยงของโรคหลอดเลือดสมองอย่างมาก น่าเสียดายที่การรักษามักจะยังคงเป็นปัญหาที่แท้จริงสำหรับทั้งผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพและผู้ป่วย

ภาพรวม

การรักษาที่เป็นที่ต้องการตัวมากที่สุดสำหรับ A-fib คือการรักษาภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยการระเหย การระเหยเป็นขั้นตอนที่ทำแผนที่ กำหนดตำแหน่ง และทำลายแหล่งที่มาของภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะของผู้ป่วยด้วยการสร้างแผลเป็นภายในหัวใจเพื่อขัดจังหวะการเต้นของหัวใจที่ไม่สม่ำเสมอ จะดำเนินการทั้งในระหว่างการศึกษา electrophysiology (การทดสอบเพื่อประเมินระบบไฟฟ้าของหัวใจของคุณ) หรือในห้องผ่าตัด

โดยทั่วไป การระเหยทำได้โดยการใช้พลังงานความถี่วิทยุ (การกัดกร่อน) หรือพลังงานความเย็น (การแช่แข็ง) ผ่านสายสวน (ท่อบาง) เพื่อทำลายพื้นที่เล็กๆ ของกล้ามเนื้อหัวใจเพื่อขัดขวางจังหวะการเต้นของหัวใจ ในขณะที่ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะหลายประเภทสามารถรักษาได้โดยง่ายโดยใช้เทคนิคการระเหย แต่ภาวะหัวใจห้องบนยังคงเป็นความท้าทาย

ความยากลำบาก

ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะส่วนใหญ่เกิดจากพื้นที่เล็กๆ ที่แปลเป็นภาษาท้องถิ่นซึ่งอยู่ที่ไหนสักแห่งในหัวใจซึ่งก่อให้เกิดการหยุดชะงักทางไฟฟ้าของจังหวะการเต้นของหัวใจตามปกติ สำหรับภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะส่วนใหญ่ การระเหยเพียงแค่ต้องค้นหาบริเวณที่ผิดปกติเล็กๆ นั้นแล้วรบกวน ในทางตรงกันข้าม การหยุดชะงักทางไฟฟ้าที่เกี่ยวข้องกับภาวะหัวใจห้องบนสั่นพลิ้วนั้นกว้างขวางกว่ามาก—โดยพื้นฐานแล้วจะครอบคลุมส่วนใหญ่ของหัวใจห้องบนซ้ายและขวา

ความพยายามในช่วงต้นในการขจัดภาวะหัวใจห้องบนมีจุดมุ่งหมายเพื่อสร้าง “เขาวงกต” ของรอยแผลเป็นเชิงเส้นที่ซับซ้อนทั่วทั้งหัวใจห้องบนเพื่อขัดขวางกิจกรรมทางไฟฟ้าที่ผิดปกติอย่างกว้างขวาง วิธีนี้ (เรียกว่าขั้นตอนเขาวงกต) ทำงานได้ดีพอสมควรเมื่อทำโดยศัลยแพทย์ที่มีประสบการณ์มากในห้องผ่าตัด อย่างไรก็ตาม จำเป็นต้องมีการผ่าตัดหัวใจแบบเปิดที่สำคัญ ซึ่งมาพร้อมกับความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องทั้งหมด การสร้างแผลเป็นเชิงเส้นที่จำเป็นต่อการขัดขวางภาวะหัวใจห้องบนนั้นยากกว่ามากด้วยขั้นตอนการใส่สายสวน

ไปหลังจากทริกเกอร์

Electrophysiologists ได้เรียนรู้ว่าพวกเขามักจะสามารถปรับปรุงภาวะหัวใจห้องบนได้โดยการกำจัด “ทริกเกอร์” ของภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะ ได้แก่ PACs (การหดตัวของหัวใจห้องบนก่อนวัยอันควร จากการศึกษาพบว่าในผู้ป่วยที่มีภาวะ atrial fibrillation มากถึง 90% นั้น PACs ที่กระตุ้นภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะเกิดขึ้นจากบริเวณเฉพาะภายในเอเทรียมด้านซ้าย คือบริเวณใกล้กับช่องเปิดของเส้นเลือดในปอดทั้งสี่ (เส้นเลือดในปอดเป็นหลอดเลือดที่ส่งเลือดออกซิเจนจากปอดไปยังหัวใจ)

หากการเปิดของหลอดเลือดดำสามารถแยกทางไฟฟ้าออกจากส่วนที่เหลือของเอเทรียมด้านซ้ายได้โดยใช้สายสวนพิเศษที่ออกแบบมาเพื่อจุดประสงค์นี้ ความถี่ในการเกิดภาวะหัวใจห้องบนมักจะลดลงหรืออาจหายไปได้

นอกจากนี้ ระบบการทำแผนที่สามมิติที่ใหม่และล้ำหน้ามาก—และมีราคาแพงมาก—ได้รับการพัฒนาเพื่อใช้ในกระบวนการระเหยในห้องปฏิบัติการสายสวน ระบบการทำแผนที่ใหม่เหล่านี้ช่วยให้ผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพสามารถสร้างรอยแผลเป็นจากการผ่าตัดด้วยระดับความแม่นยำที่ไม่ทราบเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา เทคโนโลยีใหม่นี้ทำให้การระเหยของภาวะหัวใจห้องบนมีโอกาสมากขึ้นกว่าที่เคยเป็น

ประสิทธิผล

แม้จะมีความก้าวหน้าเมื่อเร็ว ๆ นี้ การทำ A-fib ยังคงเป็นขั้นตอนที่ยาวและยาก และผลลัพธ์ที่ได้ก็น้อยกว่าที่สมบูรณ์แบบ การระเหยจะได้ผลดีที่สุดในผู้ป่วยที่มีภาวะ atrial fibrillation ที่ค่อนข้างสั้น ซึ่งเรียกว่า paroxysmal atrial fibrillation การระเหยไม่ได้ผลเช่นกันในผู้ป่วยที่มีภาวะหัวใจห้องบนเรื้อรังหรือเรื้อรัง หรือมีโรคหัวใจที่เป็นต้นเหตุที่สำคัญ เช่น ภาวะหัวใจล้มเหลวหรือโรคลิ้นหัวใจ

แม้แต่กับผู้ป่วยที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ที่เหมาะสมที่สุดในการทำการระเหยของภาวะหัวใจห้องบน (ablation of atrial fibrillation) อัตราความสำเร็จในระยะยาว (สามปี) หลังจากขั้นตอนการระเหยเพียงครั้งเดียวก็เพียงประมาณ 50% เท่านั้น ด้วยขั้นตอนการลอกออกซ้ำๆ อัตราความสำเร็จจะสูงถึง 80% อย่างไรก็ตาม ขั้นตอนการงดเว้นแต่ละครั้งจะทำให้ผู้ป่วยมีความเสี่ยงที่จะเกิดโรคแทรกซ้อนได้อีกครั้ง และอัตราความสำเร็จนั้นต่ำกว่ามากสำหรับผู้ป่วยที่น้อยกว่าผู้สมัครในอุดมคติ

อัตราความสำเร็จเหล่านี้ใกล้เคียงกับที่ได้รับจากยาลดความอ้วน

นอกจากนี้ การผ่าตัดเอาหัวใจห้องบนออกยังช่วยลดความเสี่ยงของโรคหลอดเลือดสมองได้อีกด้วย

ภาวะแทรกซ้อน

ความเสี่ยงของภาวะแทรกซ้อนจากการระเหยด้วยสายสวนสำหรับภาวะหัวใจห้องบนมีสูงกว่าภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะประเภทอื่น เนื่องจากสำหรับ A-fib ขั้นตอนการระเหยมักจะใช้เวลานานกว่ามาก รอยแผลเป็นที่จำเป็นในการสร้างมีแนวโน้มที่จะมีขนาดใหญ่ขึ้น และตำแหน่งของรอยแผลเป็นที่เกิดขึ้น (ในห้องโถงด้านซ้ายมักจะใกล้กับเส้นเลือดในปอด) เพิ่มขึ้น ความเสี่ยงของภาวะแทรกซ้อน

การเสียชีวิตที่เกี่ยวข้องกับขั้นตอนเกิดขึ้นระหว่าง 1 ใน 5 ของผู้ป่วยทุก 1,000 รายที่มีการระเหยสำหรับภาวะหัวใจห้องบน ภาวะแทรกซ้อนร้ายแรงที่อาจนำไปสู่การเสียชีวิต ได้แก่ การบีบตัวของหัวใจ (การสะสมของของเหลวเพิ่มเติมรอบ ๆ หัวใจ) โรคหลอดเลือดสมอง (การที่เลือดไปเลี้ยงสมองหยุดชะงัก) ทำให้เกิดทวาร (การเชื่อมต่อที่ผิดปกติ) ระหว่างเอเทรียมด้านซ้ายกับหลอดอาหาร การเจาะของ เส้นเลือดในปอด และการติดเชื้อ

จังหวะเกิดขึ้นในมากถึง 2% ของขั้นตอน ความเสียหายต่อหลอดเลือดดำในปอด (ซึ่งอาจทำให้เกิดปัญหาปอดทำให้หายใจลำบาก ไอ และปอดบวมกำเริบอย่างรุนแรง) เกิดขึ้นได้ถึง 3% ความเสียหายต่อหลอดเลือดอื่น ๆ (หลอดเลือดที่ใส่สายสวน) เกิดขึ้นใน 1% หรือ 2% ภาวะแทรกซ้อนทั้งหมดนี้พบได้บ่อยในผู้ป่วยที่มีอายุมากกว่า 75 ปีและในสตรี

โดยทั่วไปแล้ว ทั้งความสำเร็จของขั้นตอนและความเสี่ยงของภาวะแทรกซ้อนจะดีขึ้นเมื่อทำการผ่าตัดโดยนักอิเล็กโทรฟิสิกส์ที่มีประสบการณ์อย่างกว้างขวางในการขจัดภาวะหัวใจห้องบน

ทุกคนที่มีภาวะหัวใจห้องบนซึ่งถูกขอให้พิจารณาการรักษาด้วยการระเหยควรคำนึงถึงข้อเท็จจริงที่สำคัญสองสามข้อ อย่างแรก อัตราความสำเร็จของขั้นตอนแม้ว่าจะดีพอสมควร แต่ก็ไม่ได้วัดได้ดีไปกว่าการใช้ยาต้านการเต้นผิดจังหวะ—อย่างน้อยก็ไม่ใช่หลังจากขั้นตอนการระเหยเพียงครั้งเดียว ประการที่สอง มีความเสี่ยงเล็กน้อยที่จะเกิดโรคแทรกซ้อนร้ายแรง

แม้จะมีข้อจำกัดเหล่านี้ แต่ก็สมเหตุสมผลอย่างยิ่งที่จะพิจารณาขั้นตอนการงดเว้นหากภาวะหัวใจห้องบนของคุณก่อให้เกิดอาการที่รบกวนชีวิตของคุณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากการทดลองยาต้านการเต้นผิดจังหวะหนึ่งหรือสองครั้งล้มเหลว

เพียงต้องแน่ใจว่า หากคุณกำลังพิจารณาขั้นตอนการงดเว้นสำหรับ A-fib คุณต้องตระหนักถึงตัวเลือกการรักษาทั้งหมดสำหรับภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะนี้

หากการระเหยยังคงเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจสำหรับคุณ คุณจะต้องแน่ใจว่าคุณปรับอัตราต่อรองของคุณให้เหมาะสมสำหรับขั้นตอนที่ประสบความสำเร็จ นี่หมายถึงการรู้ประสบการณ์ส่วนตัวของนักอิเล็กโทรฟิสิกส์ของคุณเกี่ยวกับขั้นตอนการระเหยสำหรับภาวะหัวใจห้องบน

อย่าใช้การบรรยายสถิติจากวรรณกรรมทางการแพทย์ที่ตีพิมพ์ (ซึ่งโดยทั่วไปจะรายงานโดยศูนย์ที่ดีที่สุดเท่านั้น) อัตราต่อรองของผลลัพธ์ที่ดีจะดีขึ้นหากผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพของคุณมีประสบการณ์มากมายและมีประวัติด้านความปลอดภัยที่ดีและผลลัพธ์ที่ดีในอดีตด้วยขั้นตอนการระเหยสำหรับภาวะหัวใจห้องบน