พระราชบัญญัติเอชไอวีและครอบครัวและการลาป่วย

Family and Medical Leave Act of 1993 (FMLA) มีผลบังคับใช้กับนายจ้างภาคเอกชนที่มีพนักงาน 50 คนขึ้นไปอาศัยอยู่ภายใน 75 ไมล์จากสถานที่ทำงาน พนักงานที่มีสิทธิ์อาจลางานเนื่องจากปัญหาสุขภาพที่ร้ายแรง เช่น การเจ็บป่วยที่เกี่ยวข้องกับเชื้อเอชไอวีขั้นรุนแรง หรือเพื่อดูแลสมาชิกในครอบครัวที่ใกล้ชิดซึ่งมีภาวะสุขภาพที่ร้ายแรง รวมทั้งเอชไอวี

พนักงานที่มีสิทธิ์มีสิทธิได้รับการคุ้มครองงานรวม 12 สัปดาห์โดยไม่ได้รับค่าจ้างในช่วงระยะเวลา 12 เดือนใดๆ เพื่อให้มีคุณสมบัติ ลูกจ้างต้องอยู่กับนายจ้างมาไม่น้อยกว่า 12 เดือนและทำงานอย่างน้อย 1,250 ชั่วโมง

เหตุผลที่ผ่านการรับรองสำหรับการลาออกภายใต้ FMLA ได้แก่:

• ความเจ็บป่วยส่วนบุคคลหรือครอบครัว
• การตั้งครรภ์และการดูแลหลังคลอด
• การดูแลบุตรบุญธรรมใหม่หรือเด็กที่อยู่ในการอุปถัมภ์
• ครอบครัวทหารออกจากราชการเนื่องจากการเจ็บป่วยที่รุนแรงของสมาชิกบริการที่ครอบคลุม

FMLA ลงนามในกฎหมายโดยประธานาธิบดีบิล คลินตันเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 และมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2536

การคุ้มครองที่ได้รับภายใต้ FMLA

FMLA อนุญาตให้พนักงานที่มีสิทธิ์สามารถดำเนินการตามแผนประกันสุขภาพแบบกลุ่มต่อไปได้ในขณะที่ลา เมื่อกลับจากการลาหยุด ลูกจ้างต้องถูกให้กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมหรือตำแหน่งเทียบเท่าโดยได้รับค่าตอบแทน สวัสดิการ และสภาพการทำงานเทียบเท่ากัน

อย่างไรก็ตาม การป้องกันเหล่านี้ไม่ได้ถูกหล่อหลอมด้วยหินทั้งหมด ในขณะที่บุคคลที่ได้รับมอบหมายให้เป็น “พนักงานที่ได้รับค่าตอบแทนสูง” ซึ่งหมายถึงบุคคลที่ “อยู่ในกลุ่มที่ได้รับค่าจ้างสูงสุด 10% ของพนักงาน” ภายใน 75 ไมล์ของธุรกิจ มีสิทธิลางาน นายจ้างไม่จำเป็นต้องคืนบุคคลนั้นหรือ ตำแหน่งเทียบเท่าหากการลาทำให้เกิด “ความเสียหายทางเศรษฐกิจที่สำคัญและร้ายแรง” ต่อการดำเนินธุรกิจ

ถ้านายจ้างปฏิเสธลูกจ้างในตำแหน่งเดียวกันหรือเทียบเท่า ต้องมีหนังสือแจ้งเป็นลายลักษณ์อักษร

อาจจำเป็นต้องเปิดเผยข้อมูลการวินิจฉัย

เพื่อให้บุคคลที่ติดเชื้อเอชไอวีเรียกใช้การป้องกัน FMLA อาจจำเป็นต้องเปิดเผยข้อมูลทางการแพทย์ของพวกเขา นายจ้างไม่จำเป็นต้องให้การลาทางการแพทย์โดยไม่ได้รับค่าจ้างภายใต้ FMLA หากไม่ได้รับแจ้งถึงความทุพพลภาพหรือภาวะสุขภาพที่ร้ายแรง

หากพนักงานตัดสินใจที่จะเปิดเผยสถานะเอชไอวีของตน พระราชบัญญัติคนอเมริกันที่มีความทุพพลภาพ พ.ศ. 2533 (ADA) กำหนดว่านายจ้างไม่สามารถเลือกปฏิบัติต่อ ซึ่งรวมถึงการยิงบุคคลโดยพิจารณาจากความทุพพลภาพที่แท้จริงหรือที่รับรู้ได้ การแยกตัวจากพนักงานคนอื่น หรือการล่วงละเมิดที่อิงจากความทุพพลภาพ

นอกจากนี้ พระราชบัญญัติการเคลื่อนย้ายและความรับผิดชอบในการประกันสุขภาพ (HIPAA) ซึ่งประกาศใช้โดยรัฐสภาในปี 2539 ช่วยให้มั่นใจได้ว่าสิทธิความเป็นส่วนตัวจะขยายไปถึงข้อมูลด้านสุขภาพของบุคคล ในกรณีที่นายจ้างต้องการเอกสารการเจ็บป่วยหรือทุพพลภาพ ผู้ให้บริการด้านสุขภาพของพนักงานหรือบริษัทประกันภัยต้องใช้มาตรการป้องกันเพื่อส่งข้อมูลให้เป็นความลับที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้และมีจำนวนข้อมูลขั้นต่ำที่จำเป็น

หากถูกละเมิดความลับ พนักงานสามารถดำเนินการทางกฎหมายและยื่นคำร้องต่อสำนักงานความเป็นส่วนตัวของข้อมูลด้านสุขภาพของสำนักงานสิทธิพลเมือง (OCR) การร้องเรียนจะต้องยื่นภายใน 180 วันของการละเมิด และสามารถยื่นทางอิเล็กทรอนิกส์ ทางไปรษณีย์หรือทางโทรสารไปยัง OCR Regional Manager ของคุณ

จะทำอย่างไรถ้าถูกปฏิเสธการลางานตามเงื่อนไข

แผนกค่าจ้างและชั่วโมงของกระทรวงแรงงานสหรัฐ (WHD) มีหน้าที่บังคับใช้กฎหมายคุ้มครองแรงงานของประเทศหลายฉบับ รวมทั้ง FMLA

หากคุณมีคำถามหรือข้อร้องเรียน คุณสามารถติดต่อ WHD ได้ที่ 866-487-9243 หรือส่งอีเมลทางออนไลน์ จากนั้นคุณจะถูกนำไปยังสำนักงาน WHD ใกล้บ้านคุณเพื่อขอความช่วยเหลือ