5 วิธีในการสอนทักษะการจัดการความโกรธให้ลูกของคุณ

ความโกรธเป็นเรื่องปกติ อารมณ์ดี แต่เด็กหลายคนพยายามทำความเข้าใจความแตกต่างระหว่างความรู้สึกโกรธกับพฤติกรรมก้าวร้าว ความหงุดหงิดและความโกรธสามารถกลายเป็นการท้าทาย การดูหมิ่น ความก้าวร้าว และอารมณ์ฉุนเฉียวได้อย่างรวดเร็วเมื่อเด็กๆ ไม่รู้ว่าจะจัดการกับอารมณ์ของตนอย่างไร

เมื่อปล่อยทิ้งไว้โดยไม่ได้รับการตรวจสอบ ความก้าวร้าวในวัยเด็ก เช่น การต่อสู้ การถุยน้ำลาย และการล้อเล่น อาจทำให้เกิดปัญหาเพิ่มเติมได้ เช่น ความโกรธ ความก้าวร้าว เชื่อมโยงกับปัญหาทางวิชาการ การปฏิเสธเพื่อนและสุขภาพจิตที่ไม่ดีในวัยผู้ใหญ่ สำหรับเด็กที่มีปัญหาในการควบคุมอารมณ์ ให้ใช้ห้ากลยุทธ์นี้เพื่อสอนทักษะการจัดการความโกรธ

แยกแยะระหว่างความรู้สึกและพฤติกรรม

สอนเด็กๆ ให้จับฉลากความรู้สึก เพื่อให้พวกเขาสามารถพูดความรู้สึกโกรธ หงุดหงิด และผิดหวังออกมาได้ ลองพูดว่า “โกรธได้ แต่ตีไม่ได้” ช่วยให้พวกเขาเห็นว่าพวกเขาควบคุมการกระทำของตนได้เมื่อรู้สึกโกรธ

บางครั้ง พฤติกรรมก้าวร้าวอาจเกิดจากความรู้สึกไม่สบายต่างๆ เช่น ความเศร้าหรือความอับอาย ดังนั้น ช่วยลูก ๆ ของคุณสำรวจว่าทำไมพวกเขาถึงรู้สึกโกรธ บางทีพวกเขาอาจจะรู้สึกเศร้าเกี่ยวกับการยกเลิกนัดเดทเล่น แต่พวกเขาตอบโต้ด้วยความโกรธเพราะมันง่ายกว่าหรือปกปิดความเจ็บปวดที่พวกเขารู้สึก

แบบจำลองทักษะการจัดการความโกรธที่เหมาะสม

วิธีที่ดีที่สุดในการสอนเด็ก ๆ ถึงวิธีจัดการกับความโกรธคือการแสดงให้พวกเขาเห็นว่าคุณจัดการกับอารมณ์อย่างไรเมื่อคุณรู้สึกโกรธ เมื่อเด็กดูคุณอารมณ์เสีย พวกเขาก็มักจะทำเช่นเดียวกัน แต่ถ้าพวกเขาเห็นว่าคุณจัดการกับความรู้สึกของคุณอย่างอ่อนโยนและอ่อนโยนขึ้น พวกเขาจะรับมันไว้เช่นกัน

แม้ว่าการปกป้องบุตรหลานของคุณจากปัญหาส่วนใหญ่ของผู้ใหญ่จะเป็นสิ่งสำคัญ แต่การแสดงให้พวกเขาเห็นว่าคุณจัดการกับความรู้สึกโกรธได้ดีเพียงใด ชี้ให้เห็นเวลาที่คุณรู้สึกหงุดหงิดเพื่อให้ลูกเข้าใจว่าผู้ใหญ่ก็โกรธในบางครั้งเช่นกัน

ไม่เป็นไรที่จะพูดว่า “ฉันโกรธที่รถข้างหน้าไม่หยุดเพื่อให้เด็กเหล่านั้นข้ามถนน แต่ฉันจะหยุดเพื่อให้พวกเขาสามารถข้ามได้อย่างปลอดภัย” การพูดแสดงความรู้สึกของคุณจะสอนให้เด็กๆ พูดถึงอารมณ์ของพวกเขา

รับผิดชอบต่อพฤติกรรมของคุณเมื่อคุณสูญเสียความเท่ต่อหน้าลูก ๆ ขอโทษและพูดคุยถึงสิ่งที่คุณควรทำแทน พูดว่า “ฉันขอโทษที่วันนี้คุณต้องเห็นฉันตะคอกเมื่อฉันโกรธ ฉันควรจะไปเดินเล่นคลายเครียดตอนที่ฉันโกรธแทนที่จะขึ้นเสียง”

ตั้งกฎความโกรธ

ครอบครัวส่วนใหญ่มีกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นทางการของครอบครัวว่าพฤติกรรมใดที่ยอมรับได้และอะไรที่ไม่เป็นที่ยอมรับเมื่อเกิดความโกรธ บางครอบครัวไม่สนใจว่าประตูจะถูกกระแทกและเสียงก็ดังขึ้นในขณะที่ครอบครัวอื่น ๆ มีความอดทนน้อยกว่าสำหรับพฤติกรรมดังกล่าว สร้างกฎของครัวเรือนที่เป็นลายลักษณ์อักษรซึ่งสรุปความคาดหวังของคุณ

กล่าวถึงประเด็นต่างๆ เช่น ความก้าวร้าวทางร่างกาย การเรียกชื่อ และการทำลายทรัพย์สิน เพื่อให้บุตรหลานของคุณเข้าใจว่าพวกเขาไม่สามารถโยนสิ่งของ ทำลายสิ่งของ หรือฟาดฟันด้วยวาจาหรือทางร่างกายเมื่อพวกเขากำลังโกรธ

สอนทักษะการเผชิญปัญหาที่ดี

เด็กจำเป็นต้องรู้วิธีจัดการกับความโกรธอย่างเหมาะสม แทนที่จะบอกว่า “อย่าตีพี่ชายของคุณ” ให้อธิบายว่าพวกเขาทำอะไรได้บ้างเมื่อพวกเขารู้สึกหงุดหงิด พูดว่า “คราวหน้าใช้คำพูดของคุณ” หรือ “เดินจากเขาไปเมื่อคุณรู้สึกโกรธ”

คุณยังสามารถถามว่า “คุณทำอะไรได้บ้างแทนที่จะตี” เพื่อช่วยให้บุตรหลานของคุณระบุกลยุทธ์ที่อาจเป็นประโยชน์ คุณยังสามารถสร้างชุดรักษาความสงบที่สามารถใช้ได้เมื่อพวกเขาอารมณ์เสีย

เติมสิ่งของในกล่องที่ช่วยให้พวกเขาสงบลง เช่น สมุดระบายสีและดินสอสี โลชั่นที่มีกลิ่นหอม หรือเพลงที่ผ่อนคลาย การใช้ประสาทสัมผัสสามารถช่วยให้จิตใจและร่างกายสงบลง

ใช้การหมดเวลาเป็นเครื่องมือเพื่อช่วยให้บุตรหลานของคุณใจเย็นลง สอนพวกเขาว่าพวกเขาสามารถใช้เวลานอกก่อนที่จะเกิดปัญหา การพาตัวเองออกจากสถานการณ์และใช้เวลาสักครู่เพื่อสงบสติอารมณ์จะเป็นประโยชน์จริงๆ สำหรับเด็กที่มีแนวโน้มจะโกรธ

เสนอผลที่ตามมาเมื่อจำเป็น

ให้ผลในเชิงบวกแก่ลูก ๆ ของคุณเมื่อพวกเขาทำตามกฎความโกรธและผลเชิงลบเมื่อพวกเขาฝ่าฝืนกฎ ผลในเชิงบวก เช่น ระบบการให้รางวัลหรือระบบเศรษฐกิจโทเค็น สามารถกระตุ้นให้เด็กใช้ทักษะการจัดการความโกรธเมื่อพวกเขาอารมณ์เสีย

ปฏิบัติตามโดยมีผลทันทีหากลูกของคุณก้าวร้าว ผลที่ตามมาอาจรวมถึงการหมดเวลา การสูญเสียสิทธิพิเศษ หรือการชดใช้ค่าเสียหายโดยการทำงานบ้านพิเศษหรือให้ยืมของเล่นเพื่อเป้าหมายของการรุกราน

เป็นเรื่องปกติที่เด็กๆ จะต้องพยายามจัดการกับความโกรธในบางครั้ง แต่ด้วยคำแนะนำของคุณ ทักษะของบุตรหลานควรปรับปรุง เมื่อเด็กๆ พยายามควบคุมความโกรธของตัวเอง หรือปัญหาความโกรธของพวกเขาดูแย่ลง คุณควรขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญ ผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านการฝึกอบรมสามารถแยกแยะปัญหาสุขภาพจิตที่แฝงอยู่ และสามารถให้ความช่วยเหลือในการสร้างแผนการจัดการพฤติกรรม