สัญญาณและอาการของความผิดปกติทางพฤติกรรมที่พบบ่อยที่สุดในเด็ก

เป็นเรื่องปกติที่เด็กๆ จะต้องเผชิญกับช่วงท้าทายเมื่อเติบโตขึ้น ส่วนหนึ่งของการได้มาซึ่งความเชี่ยวชาญและการยืนยันความเป็นอิสระเกี่ยวข้องกับกฎเกณฑ์และขอบเขตที่ท้าทาย

ในทางกลับกัน พฤติกรรมผิดปกติเป็นมากกว่าอารมณ์ฉุนเฉียวเป็นครั้งคราวหรือพฤติกรรมที่ท้าทาย เด็กที่มีพฤติกรรมผิดปกติที่วินิจฉัยได้จะประสบปัญหาด้านพฤติกรรมที่รุนแรงพอที่จะขัดขวางผลการเรียนหรือความสัมพันธ์กับเพื่อนและครอบครัว

ความผิดปกติของพฤติกรรมสามารถแย่ลงเมื่อเวลาผ่านไปโดยไม่ต้องรักษา ดังนั้นคุณควรให้เด็กได้รับการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตที่มีคุณสมบัติเหมาะสมหากคุณสงสัยว่ามีความผิดปกติทางพฤติกรรม

ความผิดปกติของพฤติกรรมคืออะไร?

เมื่อพฤติกรรมก่อกวนของเด็กเกิดขึ้นเป็นเวลาหกเดือนหรือนานกว่านั้นและส่งผลต่อโรงเรียน บ้าน และชีวิตทางสังคมของเด็ก คุณอาจต้องการค้นหาการวินิจฉัย

สัญญาณที่อาจบ่งบอกถึงความผิดปกติของพฤติกรรม ได้แก่ :

• ไม่ตั้งใจ
• สมาธิสั้น
• ความหุนหันพลันแล่น
• การขัดขืน
• การใช้ยา
• การกระทำผิด

การวินิจฉัยเกี่ยวข้องกับการประเมินเพื่อประเมินอาการ ประวัติทางการแพทย์และภูมิหลังของบุตรของท่าน แพทย์จะเก็บรวบรวมข้อมูลจากทั้งคุณและบุตรหลานของคุณ พวกเขาอาจขอให้พูดคุยกับครูของบุตรหลานของคุณและผู้ดูแลคนอื่น ๆ เพื่อให้ได้ภาพที่กลมกลืนที่สุดว่าลูกของคุณประพฤติตนอย่างไรในสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย

โรคสมาธิสั้น

โรคสมาธิสั้น (ADHD) เป็นหนึ่งในความผิดปกติทางพฤติกรรมที่พบบ่อยที่สุด แม้ว่า ADHD มักถูกมองว่าเป็นโรคในวัยเด็ก แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่บุคคลจะเติบโตเร็วกว่า

ADHD เป็นความผิดปกติทางพัฒนาการทางระบบประสาทที่ส่งผลต่อ 11% ของเด็กวัยเรียน สำหรับ 75% ของผู้ที่มีสมาธิสั้น อาการยังคงมีอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ อาการอาจมีตั้งแต่เล็กน้อยไปจนถึงรุนแรง

อาการ

อาการของโรคสมาธิสั้นแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับว่าสมาธิสั้นของบุตรของท่านไม่รุนแรงหรือรุนแรงและสมาธิสั้นประเภทใดที่บุตรของท่านมี อาการสามารถแสดงได้แตกต่างกันไปในแต่ละวัย ตัวอย่างเช่น เด็กเล็กๆ อาจมีปัญหาในการทำตามคำแนะนำและกระสับกระส่าย ในขณะที่วัยรุ่นอาจมีปัญหากับการจัดลำดับความสำคัญและหลงทางมากขึ้น

อาการของสมาธิสั้นที่ไม่ตั้งใจ:

• ทำผิดโดยประมาท
• โฟกัสยาก
• ความยากลำบากในการทำตามคำแนะนำ
• ความระส่ำระสาย
• หลีกเลี่ยงงานที่ต้องใช้ความพยายามทางจิต
• ของหายบ่อยๆ
• ฟุ้งซ่านง่าย
• ขี้ลืม

อาการของ ADHD หุนหันพลันแล่น/ไฮเปอร์แอคทีฟ:

• พูดไปเรื่อยเปื่อย
• นั่งนิ่งไม่ได้
• ปัญหาในการเข้าร่วมกิจกรรมที่เงียบสงบ
• ใจร้อน
• โพล่งคำตอบหรือแสดงความคิดเห็นที่ไม่เหมาะสม
• ลงมือทำโดยไม่คิดถึงผลที่ตามมา

การวินิจฉัยและการรักษา

การวินิจฉัยโรคสมาธิสั้นเป็นสิ่งสำคัญ หากปราศจากการสนับสนุนและการรักษาที่เหมาะสม เด็ก ๆ สามารถต่อสู้ดิ้นรนในด้านวิชาการ สังคม และอารมณ์ ในการวินิจฉัยโรคสมาธิสั้น แพทย์จะทำการประเมินที่ครอบคลุม รวมทั้งประวัติทางการแพทย์อย่างละเอียดและประวัติพฤติกรรมของบุตรของท่าน มุมมองจากผู้ปกครอง ครู และลูกของคุณเป็นสิ่งสำคัญ

แพทย์สามารถให้การวินิจฉัยเด็กที่อายุน้อยกว่า 4 ปี ในระหว่างการประเมิน พวกเขาจะมองหาว่าอาการของลูกของคุณเป็นหลักไม่ตั้งใจ หุนหันพลันแล่น ซึ่งอยู่ไม่นิ่ง หรือการรวมกัน ข้อมูลนี้จะแนะนำแผนการรักษา

การรักษาโรคสมาธิสั้นมักจะมีหลายแง่มุม และอาจรวมถึงการใช้ยา การบำบัดทางพฤติกรรม การฝึกอบรมของผู้ปกครอง และการปรับเปลี่ยนทางวิชาการและการสนับสนุน (แผนงาน 504, IEPs, การสอนพิเศษ ฯลฯ)

ความผิดปกติของการต่อต้านฝ่ายค้าน

ความผิดปกติของการต่อต้านฝ่ายค้าน (ODD) มีลักษณะการท้าทายและการไม่เชื่อฟังอย่างต่อเนื่องต่อผู้มีอำนาจ พฤติกรรมตรงข้ามเป็นช่วงพัฒนาการปกติในเด็กวัยหัดเดินและวัยรุ่น แต่เมื่อพฤติกรรมนั้นกลายเป็นศัตรู บ่อย และรุนแรงเมื่อเปรียบเทียบกับคนอื่นในวัยเดียวกัน อาจบ่งบอกถึง ODD

อาการ

อาการของโรคต่อต้านฝ่ายตรงข้ามมักเกิดขึ้นอย่างสุดซึ้งที่บ้านและที่โรงเรียน ระหว่าง 1% ถึง 16% ของเด็กในวัยเรียนและวัยรุ่นมีความผิดปกติ

อาการของ ODD ได้แก่:

• อารมณ์ฉุนเฉียวบ่อย
• ทะเลาะกับผู้ใหญ่บ่อย
• แกล้งคนอื่นโดยเจตนา
• มักตั้งคำถามไม่ยอมทำตามกฎ
• โทษคนอื่นที่ทำผิด
• โกรธง่าย
• ประพฤติตัวเป็นความอาฆาตพยาบาท

การวินิจฉัยและการรักษา

ODD มักอยู่ร่วมกับความผิดปกติของพฤติกรรมอื่นๆ หากไม่มีการแทรกแซง ODD อาจพัฒนาไปสู่ความผิดปกติทางพฤติกรรม ดังนั้นการวินิจฉัยและการรักษาตั้งแต่เนิ่นๆจึงมีความสำคัญ ในการวินิจฉัย ODD แพทย์จะทำการประเมินที่ครอบคลุม ในระหว่างนั้นพวกเขาจะมองหาความผิดปกติที่มีอยู่ร่วมกัน

พ่อแม่และผู้ดูแลมีบทบาทสำคัญในการรักษา การเรียนรู้วิธีเลี้ยงดูลูกด้วย ODD ต้องได้รับการฝึกอบรม นอกจากนี้ การบำบัดแบบครอบครัวและส่วนบุคคลมักเป็นส่วนประกอบของการรักษา อาจใช้ยาเพื่อควบคุมอาการ

ความประพฤติผิดปกติ

ความผิดปกติทางพฤติกรรมเกี่ยวข้องกับรูปแบบซ้ำๆ ของการละเมิดสิทธิ์ของผู้อื่นหรือการละเมิดกฎทางสังคมที่เหมาะสมกับวัยอย่างต่อเนื่อง เด็กที่มีความผิดปกติทางพฤติกรรมมักถูกมองว่า “ไม่ดี” หรือกระทำความผิด แต่ที่จริงแล้ว พวกเขากำลังใช้ชีวิตอยู่กับความเจ็บป่วยทางจิต

บางสิ่งอาจทำให้เด็กมีความเสี่ยงที่จะเกิดความผิดปกติทางพฤติกรรมมากขึ้น การล่วงละเมิดหรือละเลยเด็ก ความล้มเหลวในโรงเรียน และประสบการณ์ชีวิตที่กระทบกระเทือนจิตใจล้วนเป็นปัจจัยที่อาจมีส่วนทำให้เกิดความผิดปกติ

อาการ

ความผิดปกติทางพฤติกรรมถือเป็นการไม่สนใจกฎเกณฑ์และประพฤติตนในทางที่สังคมยอมรับไม่ได้ เด็กที่มีความประพฤติผิดปกติมักแสดงความเห็นอกเห็นใจและเคารพผู้อื่น

สัญญาณของความประพฤติผิดปกติ ได้แก่ :

• ความก้าวร้าวทางกายภาพต่อคนหรือสัตว์
• การทำลายทรัพย์สินและการป่าเถื่อน
• การหลอกลวงและการโกหก
• ขโมย
• การละเมิดกฎที่ร้ายแรง (เช่น หนี โดดเรียน ฝ่าฝืนเคอร์ฟิว)

เด็กที่มีความประพฤติผิดปกติมักถูกพักการเรียน พวกเขาอาจต้องการการแทรกแซงจากตำรวจและบางครั้งพวกเขาก็ใช้ยาหรือแอลกอฮอล์ในทางที่ผิด

การวินิจฉัยและการรักษา

วัยรุ่นที่มีความผิดปกติทางพฤติกรรมอาจต้องการการแทรกแซงอย่างเข้มข้น เช่น การให้ความช่วยเหลือในบ้าน หรือแม้แต่การจัดที่อยู่อาศัย เด็กที่มีความประพฤติไม่ไว้วางใจผู้ใหญ่ซึ่งทำให้การรักษาซับซ้อน

พฤติกรรมบำบัด จิตบำบัด การสนับสนุนทางวิชาการ และยา ล้วนเป็นเครื่องมือที่ใช้รักษาโรคพฤติกรรมผิดปกติ การแทรกแซงและการรักษาในระยะเริ่มต้นให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

ความผิดปกติของการระเบิดเป็นระยะ

Intermittent Explosive Disorder (IED) เป็นความเจ็บป่วยทางจิตที่ไม่ได้รับการศึกษาและไม่ได้รับการดูแลในเยาวชน มีลักษณะเฉพาะด้วยการใช้ความรุนแรงและการทำลายล้างที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ซึ่งไม่เป็นไปตามสัดส่วนของพฤติการณ์ เป็นความผิดปกติทางคลินิกเพียงอย่างเดียวที่มีลักษณะก้าวร้าวห่าม

อาการ

IED ดูเหมือนอารมณ์ฉุนเฉียว เด็กที่มี IED อาจขว้างสิ่งของ ทะเลาะกัน และแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม

อาการของ IED ได้แก่:

• Rage
• ความหงุดหงิด
• ความคิดการแข่งรถ
• พลังงานสูง
• ใจสั่น แน่นหน้าอก
• ความโกรธเคือง
• เถียงแล้วโวยวาย
• การต่อสู้ทางกายภาพ
• ภัยคุกคามจากความรุนแรง
• ทำร้ายคนหรือสัตว์
• ทรัพย์สินเสียหาย

การวินิจฉัยและการรักษา

แพทย์วินิจฉัย IED ผ่านการประเมินอย่างรอบคอบเกี่ยวกับประวัติทางการแพทย์ของเด็ก ประวัติทางจิตเวช และจากการมีอาการต่อเนื่องที่ตรงตามเกณฑ์เฉพาะ

ในการวินิจฉัย IED บุคคลต้องแสดงความก้าวร้าวทางวาจาหรือทางร่างกายสัปดาห์ละสองครั้งเป็นเวลาสามเดือนหรือแสดงการทำลายทรัพย์สินสามครั้งในช่วง 12 เดือนหรือแสดงการทำร้ายร่างกายสามครั้งซึ่งส่งผลให้ร่างกายได้รับบาดเจ็บในช่วง 12 ที่ผ่านมา เดือน

การรักษา IED มักจะรวมถึงการใช้ยาร่วมกับการบำบัดพฤติกรรมทางความคิด (CBT) เทคนิคการเผชิญปัญหา เช่น การผ่อนคลาย การเรียนรู้วิธีออกจากสถานการณ์ที่ตึงเครียด และการหลีกเลี่ยงยาเสพติดและแอลกอฮอล์ก็สามารถช่วยได้เช่นกัน

สาเหตุ

ไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริงของความผิดปกติของพฤติกรรม แต่มีบางทฤษฎีเกี่ยวกับวิธีการพัฒนา เป็นไปได้ว่าปัจจัยการเรียนรู้ พัฒนาการ สิ่งแวดล้อม และพันธุกรรมอาจมีบทบาท

การรักษา

ยิ่งคุณเริ่มรักษาโรคทางพฤติกรรมได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น หากคุณตรวจพบอาการผิดปกติทางพฤติกรรมในบุตรหลาน คุณควรขอรับการประเมินทันที

การรักษาจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับการวินิจฉัยของเด็กและความรุนแรงของโรค ทำงานร่วมกับแพทย์หรือแพทย์ของบุตรของท่านเพื่อพัฒนาแผนที่วางไว้ซึ่งทุกคนสามารถปฏิบัติตามได้

จิตบำบัด

จิตบำบัดมักเป็นองค์ประกอบสำคัญในการรักษาความผิดปกติของพฤติกรรม จิตบำบัดให้พื้นที่ในการประมวลผลความคิดและอารมณ์ นอกจากนี้ยังสามารถสอนทักษะการเข้าสังคม ทักษะด้านพฤติกรรม และวิธีจัดการกับความโกรธอย่างเหมาะสม

CBT มีประโยชน์อย่างยิ่งในการช่วยให้บุคคลเรียนรู้วิธีปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของตน การบำบัดด้วยครอบครัวสามารถให้พื้นที่ในการแก้ปัญหาความขัดแย้งระหว่างบุคคลและเรียนรู้วิธีใหม่ในการสื่อสารอย่างมีสุขภาพดี

ยา

ยาเป็นเครื่องมือรักษาที่มีประโยชน์สำหรับความผิดปกติทางพฤติกรรมหลายอย่าง ยามักจะควบคู่กับจิตบำบัด

ยาสามัญ ได้แก่:

• สารกระตุ้น เช่น Adderall (dextroamphetamine) และ Ritalin (methylphenidate)
• สารไม่กระตุ้นเช่น Strattera (atomoxetine) และ Intuniv (guanfacine)
• ยากล่อมประสาท เช่น Prozac (fluoxetine), Wellbutrin (bupropion) และ Zoloft (sertraline)
• ยากันชักเช่น Klonopin (clonazepam)
• ยาระงับประสาท เช่น Valium (diazepam), Xanax (alprazolam) และ Ativan (lorazepam)

การศึกษาของผู้ปกครอง

การศึกษาของผู้ปกครองเป็นกุญแจสู่ความสำเร็จในการรักษา เมื่อเด็กมีพฤติกรรมผิดปกติ การเรียนรู้วิธีสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพ หลีกเลี่ยงสิ่งกระตุ้น และจัดการกับการปะทุของลูกจะช่วยรักษาสภาพแวดล้อมที่สงบและมั่นคง

หากคุณสงสัยว่าลูกของคุณอาจมีพฤติกรรมผิดปกติ คุณอาจรู้สึกหนักใจหรือมีความรับผิดชอบ อารมณ์เหล่านี้เป็นที่เข้าใจ อาการของพฤติกรรมผิดปกติสามารถส่งผลกระทบต่อทั้งครอบครัว หากลูกของคุณมีพฤติกรรมผิดปกติ จำไว้ว่าไม่ใช่ความผิดของคุณ

การรักษาสามารถบรรเทาอาการของเด็กได้ ยิ่งบุตรของท่านได้รับการวินิจฉัยและแผนการรักษาเร็วเท่าใด บุตรของท่านก็จะสามารถบรรเทาทุกข์ได้เร็วเท่านั้น และเริ่มรู้สึกประสบความสำเร็จอีกครั้ง คุณสามารถแสดงให้บุตรหลานของคุณเห็นว่าคุณอยู่ที่นั่นเพื่อสนับสนุนพวกเขาโดยรับการฝึกอบรมจากผู้ปกครอง การบำบัดด้วยครอบครัว และช่วยให้พวกเขาได้รับการแต่งตั้ง