ทำความเข้าใจเกี่ยวกับ Gender Dysphoria

บุคคลมีความผิดปกติทางเพศเมื่อรู้สึกไม่สบายที่เกิดจากความแตกต่างระหว่างเพศที่ได้รับมอบหมายหรือที่บันทึกไว้ตั้งแต่แรกเกิดกับเพศที่พวกเขาระบุ ตัวอย่างเช่น หากมีคนระบุว่าเป็นผู้หญิงแต่ได้รับมอบหมายให้เป็นเพศชายเมื่อเกิด พวกเขาอาจประสบกับภาวะเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ ความผิดปกติทางเพศคือการวินิจฉัยสุขภาพจิตที่มอบให้กับบุคคลข้ามเพศและบุคคลที่ไม่ใช่เพศทางเลือกซึ่งอาจแสวงหาการดูแลที่ยืนยันเรื่องเพศเพื่อปรับร่างกายให้เข้ากับอัตลักษณ์ทางเพศ

เพศ dysphoria ก่อนหน้านี้เรียกว่าเป็นความผิดปกติของอัตลักษณ์ทางเพศ อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีการระบุอย่างชัดเจนว่าการมีอัตลักษณ์ทางเพศที่แตกต่างจากที่เกี่ยวข้องกับเพศที่ได้รับมอบหมายนั้นไม่ใช่ความผิดปกติหรือปัญหา แต่ปัญหากำลังประสบกับความรู้สึกไม่สบายทางจิตใจหรือร่างกาย เนื่องจากอัตลักษณ์ทางเพศของคุณไม่สอดคล้องกับเพศที่คุณบันทึกไว้ (ผู้ที่มีอัตลักษณ์ทางเพศสอดคล้องกับเพศที่บันทึกไว้จะเรียกว่า cisgender)

การวินิจฉัยในผู้ใหญ่และวัยรุ่น

เกณฑ์การวินิจฉัยที่ใช้ในการระบุความผิดปกติทางเพศถูกกำหนดโดย DSM-V ฉบับปัจจุบันของคู่มือการวินิจฉัยและสถิติเกี่ยวกับความผิดปกติทางจิตของสมาคมจิตแพทย์อเมริกัน เพื่อให้วัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรค dysphoria ทางเพศ พวกเขาต้องมีอาการที่กำหนดไว้อย่างน้อยสองอาการ

นอกจากนี้ อาการดังกล่าวต้องคงอยู่อย่างน้อยหกเดือน และต้องทำให้เกิดความทุกข์หรือปัญหาในการทำงาน อาการที่อาจเกิดขึ้นในวัยรุ่นและผู้ใหญ่ที่มีปัญหาทางเพศ ได้แก่:

• ความแตกต่างระหว่างอัตลักษณ์ทางเพศที่มีประสบการณ์หรือแสดงออกกับลักษณะทางเพศหลักหรือรองของร่างกาย (รู้สึกว่าร่างกายไม่พอดี)
• ต้องการกำจัดลักษณะทางเพศหลักหรือรอง
• ต้องการมีลักษณะทางเพศขั้นต้นหรือรองของเพศที่ไม่ได้กำหนดไว้ตั้งแต่แรกเกิด (เช่น คนที่กำหนดให้ผู้ชายต้องการลักษณะเพศหญิง)
• อยากเป็นเพศอื่น
• ต้องการได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นเพศอื่น
• เชื่อว่าตนมีความรู้สึกและปฏิกิริยาที่มักเกี่ยวข้องกับเพศต่างกัน

น่าสังเกตว่าใน DSM-V สิ่งเหล่านี้ได้อธิบายไว้ในเงื่อนไขไบนารีเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม มีการรับรู้เพิ่มมากขึ้นว่า dysphoria ทางเพศไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในสองเพศเท่านั้น ซึ่งเป็นชายและหญิง นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมจึงมีการเปลี่ยนจากคำศัพท์เช่น “การบำบัดด้วยฮอร์โมนข้ามเพศ” เป็น “การบำบัดด้วยฮอร์โมนที่ยืนยันเรื่องเพศ”

การวินิจฉัยในเด็ก

มีเกณฑ์ที่แตกต่างกันสำหรับความผิดปกติทางเพศในเด็กมากกว่าในวัยรุ่นและผู้ใหญ่ ก่อนอื่น พวกเขาต้องมีอาการหกประการที่เกี่ยวข้องกับความทุกข์ทรมานอย่างมาก—และเช่นเดียวกับผู้ใหญ่ อาการเหล่านั้นต้องคงอยู่อย่างน้อยหกเดือน อาการในเด็ก ได้แก่:

• ความปรารถนาที่จะเป็นเพศอื่นหรือเชื่อว่าเป็นเพศที่แตกต่างกัน
• เลือกที่จะสวมใส่เสื้อผ้าที่เกี่ยวข้องกับเพศอื่น
• เลือกบทบาททางเพศอื่น ๆ ในการเล่นสมมติ
• ชอบของเล่นและกิจกรรมอื่นๆ ที่คนต่างเพศนิยมใช้กันทั่วไป
• เลือกเพื่อนเล่นเพศอื่น (โดยทั่วไป เด็กชอบเพื่อนเล่นเพศเดียวกันตลอดช่วงวัยเด็ก)
• การปฏิเสธของเล่นและเกมมักเกี่ยวข้องกับเพศที่ได้รับมอบหมาย
• ไม่ชอบกายวิภาคทางเพศของพวกเขา
• ต้องการลักษณะทางกายภาพที่ตรงกับอัตลักษณ์ทางเพศของตน

เด็กจำเป็นต้องมีอาการมากกว่าผู้ใหญ่ในการวินิจฉัยภาวะ dysphoria ทางเพศ เนื่องจากอาการเหล่านี้เพียงอย่างเดียวไม่ได้สะท้อนถึงความกังวลเกี่ยวกับอัตลักษณ์ทางเพศแบบถาวร เด็กบางคนแค่แบ่งปันความสนใจกับเด็กต่างเพศมากกว่า และบางคนพบว่าเสื้อผ้าสำหรับเพศอื่นสะดวกหรือสบายกว่า

เฉพาะเมื่อพฤติกรรมเหล่านี้ยังคงมีอยู่หรือก่อให้เกิดความทุกข์ที่พวกเขามีแนวโน้มที่จะเกี่ยวข้องกับความผิดปกติทางเพศแบบถาวร

อุบัติการณ์ของความผิดปกติทางเพศ

โดยทั่วไปแล้ว เด็ก ๆ จะเริ่มพัฒนาพฤติกรรมทางเพศในช่วงอายุสองถึงสี่ขวบ ในเวลานี้ เด็กเริ่มติดป้ายกำกับเพศของผู้อื่นและของตนเอง เด็กบางคนที่จะเติบโตเป็นสาวข้ามเพศในเวลาต่อมาเริ่มติดป้ายว่าตนเองเป็นเพศอื่นนอกเหนือจากเพศที่เกี่ยวข้องกับเพศที่ได้รับมอบหมายให้เร็วที่สุดในช่วงเวลานี้

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นข้อยกเว้นมากกว่ากฎ เด็กคนอื่นๆ อาจประสบกับพฤติกรรมผิดปรกติทางเพศแต่ไม่สามารถตีตราตนเองได้ คนอื่นๆ อาจไม่รู้จักความผิดปกติทางเพศจนกระทั่งเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์หรือถึงขั้นโตเต็มวัย ไม่ใช่เรื่องแปลกที่วัยรุ่นและผู้ใหญ่ข้ามเพศจะพูดว่า “ฉันรู้ว่ามีบางอย่างแตกต่างออกไป แต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร จนกระทั่งฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับคนอื่นที่เป็นคนข้ามเพศ”

ความผิดปกติทางเพศถูกกำหนดโดยความรู้สึกไม่สบายที่เกิดขึ้น มีความเป็นไปได้ที่จะมีอัตลักษณ์ทางเพศที่ไม่ปกติ ซึ่งรวมถึงอาการ dysphoria ทางเพศหลายอย่าง โดยไม่ต้องประสบกับความทุกข์หรือปัญหาในการทำงาน สิ่งนี้มีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมที่สนับสนุนและยอมรับ หากบุคคลดังกล่าวแสวงหาการรักษาทางการแพทย์หรือการผ่าตัดที่ยืนยันเรื่องเพศ พวกเขาอาจยังคงได้รับการวินิจฉัยโรค dysphoria ทางเพศ เนื่องจากมักจะต้องมีการวินิจฉัยเพื่อเข้าถึงการดูแล

ประวัติการวินิจฉัย

มีบันทึกของบุคคลที่มีอัตลักษณ์ทางเพศที่ไม่ตรงกับเพศที่ได้รับมอบหมายข้ามวัฒนธรรมและตลอดประวัติศาสตร์ นอกจากนี้ นักวิทยาศาสตร์เริ่มทดลองกับสิ่งที่เคยเรียกว่าการผ่าตัดแปลงเพศตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษ 1920 อย่างไรก็ตาม แนวคิดที่ว่าความผิดปกติทางเพศอาจเป็นภาวะที่วินิจฉัยได้นั้นไม่ได้เกิดขึ้นจนกระทั่งในเวลาต่อมา

ประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของการวินิจฉัยโรค dysphoria ทางเพศเป็นภาพสะท้อนของประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของ DSM รุ่นแรกของ DSM เผยแพร่ในปี 1952 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยให้แพทย์ระบุผู้ที่มีอาการของการวินิจฉัยประมาณ 100 รายการรวมอยู่ด้วย ฉบับที่สองซึ่งตีพิมพ์ในปี 2511 มีจำนวนการวินิจฉัยเกือบสองเท่า จำนวนนั้นเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามฉบับที่สามซึ่งตีพิมพ์ในปี 1980 และฉบับแก้ไขซึ่งตีพิมพ์ในปี 1997

DSM-IV ซึ่งตีพิมพ์ในปี 1995 มีการวินิจฉัยประมาณ 400 รายการ เมื่อ DSM-V เผยแพร่ในปี 2013 มีการวินิจฉัยเพิ่มเติมมากกว่าร้อยรายการ รวมแล้วมากกว่า 500 รายการ

จนกระทั่ง DSM-III ระบุความแตกต่างในอัตลักษณ์ทางเพศและการนำเสนอว่าเกี่ยวข้องกับการวินิจฉัยสุขภาพจิตทุกประเภท ในเวลานั้นมีการกำหนดความผิดปกติสองประการ ครั้งแรกซึ่งอธิบายความผิดปกติทางเพศในวัยรุ่นและผู้ใหญ่เรียกว่าการแปลงเพศ ส่วนที่สองซึ่งอธิบายสภาพในเด็กถูกระบุว่าเป็นความผิดปกติทางเพศในวัยเด็ก ใน DSM-IV การวินิจฉัยเหล่านี้รวมอยู่ในหมวดหมู่ “ความผิดปกติของอัตลักษณ์ทางเพศ” ซึ่งตอนนี้เรียกว่า dysphoria ทางเพศ

อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่แค่ชื่อของเงื่อนไขที่จะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างพื้นฐานในการทำความเข้าใจความผิดปกติ ดังจะเห็นได้จากการจัดประเภทการวินิจฉัยเรื่องเพศใน DSM รุ่นต่างๆ

• DSM-III: ความผิดปกติทางเพศเรียกว่า “ความผิดปกติทางจิตเวช”

• DSM-III-R (แก้ไข): เวอร์ชันนี้กล่าวว่าความผิดปกติทางเพศมักปรากฏชัดในวัยทารก วัยเด็ก หรือวัยรุ่น

• DSM-IV: ระบุความผิดปกติทางเพศและอัตลักษณ์ทางเพศ

• DSM-V: ความผิดปกติทางเพศกลายเป็นส่วนของตัวเอง แยกจากการวินิจฉัยความผิดปกติทางเพศ

ในขั้นต้น อัตลักษณ์ข้ามเพศถูกมองว่าเป็นการบ่งชี้ว่าบุคคลนั้นมีอาการประสาทหลอนหรือเป็นโรคประสาท ต่อมาถูกมองว่าเป็นรูปแบบของการเบี่ยงเบนทางเพศมากกว่าสภาพบุคลิกภาพ การทำความเข้าใจประสบการณ์ของความผิดปกติทางเพศยังคงมีวิวัฒนาการอยู่ตลอดเวลา

การรับรู้ถึงความหลากหลายทางเพศในรูปแบบปกติยังสะท้อนให้เห็นในลักษณะที่ผู้ให้บริการทางการแพทย์มีปฏิสัมพันธ์กับบุคคลที่มีปัญหาทางเพศบกพร่อง แพทย์ พยาบาล และผู้ให้บริการด้านสุขภาพกายอื่นๆ ใช้การจำแนกประเภทโรคระหว่างประเทศ (ICD) ขององค์การอนามัยโลกเพื่อวินิจฉัยผู้ป่วย ไม่ใช่ DSM ในฤดูใบไม้ผลิปี 2018 ICD-11 มีการวินิจฉัยใหม่

การวินิจฉัยนั้นเป็นความไม่ลงรอยกันทางเพศ และได้ย้ายจากการวินิจฉัยสุขภาพจิตไปเป็นการวินิจฉัยที่ส่งผลต่อสุขภาพทางเพศ นี่เป็นก้าวสำคัญในการทำลายล้างความแปรปรวนทางเพศและอัตลักษณ์ของคนข้ามเพศ

โดยตระหนักดีว่าเมื่อคนข้ามเพศและคนที่ไม่ใช่ไบนารี่เพศแสวงหาการรักษาพยาบาล พวกเขาไม่ได้พยายามรักษาเพศของตน พวกเขากำลังพยายามที่จะจัดการกับความจริงที่ว่าร่างกายของพวกเขาไม่ตรงกับสิ่งที่พวกเขาอยู่ภายใน