สารกันบูดในอาหารทั่วไปที่เชื่อมโยงกับความเสี่ยงโรคหัวใจ

การศึกษาใหม่จำนวนมากพบความเชื่อมโยงระหว่างสารกันบูดในอาหารทั่วไปกับปัญหาเกี่ยวกับหัวใจ การวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าผู้ที่รับประทานสารกันบูดบางชนิดในปริมาณมากจะมีความเสี่ยงต่อความดันโลหิตสูงมากขึ้น พวกเขายังเผชิญกับความเสี่ยงที่สูงขึ้นต่อโรคหลอดเลือดหัวใจ การค้นพบนี้ตีพิมพ์ใน European Heart Journal

การศึกษาขนาดใหญ่พร้อมข้อมูลโดยละเอียด

นักวิจัยที่นำโดย Dr. Laury Hasenböhler ศึกษาผู้คนมากกว่า 112,000 คน การศึกษานี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ NutriNet-Santé ในประเทศฝรั่งเศส โปรเจ็กต์นี้ติดตามโภชนาการและสุขภาพเป็นระยะเวลานาน

ผู้เข้าร่วมบันทึกมื้ออาหารอย่างละเอียด ผู้เข้าร่วมบางคนเข้าสู่ระบบเกือบ 100 มื้อ รวมถึงชื่อแบรนด์ของอาหารที่พวกเขากินด้วย รายละเอียดระดับนี้ช่วยให้นักวิจัยระบุสารกันบูดที่แน่นอนในอาหารของแต่ละคนได้ ทีมวิจัยได้ติดตามผู้เข้าร่วมรายใดที่เป็นโรคความดันโลหิตสูงหรือโรคหัวใจในปีต่อๆ มา

นักวิจัยปรับผลลัพธ์ตามปัจจัยอื่นๆ ปัจจัยเหล่านี้ ได้แก่ การบริโภคผักและผลไม้ การบริโภคเนื้อแดงและเนื้อสัตว์แปรรูป และการบริโภคอาหารแปรรูปพิเศษโดยรวม แม้หลังจากการปรับเปลี่ยนเหล่านี้ ความเชื่อมโยงระหว่างสารกันบูดและปัญหาเกี่ยวกับหัวใจยังคงอยู่ การค้นพบนี้ชี้ให้เห็นว่าสารกันบูดเองก็มีบทบาท ไม่ใช่แค่อาหารที่เติมเข้าไปเท่านั้น

สารกันบูดอาหารที่เชื่อมโยงกับความเสี่ยงต่อสุขภาพ

นักวิจัยแบ่งสารกันบูดออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกเรียกว่าสารกันบูดที่ไม่มีสารต้านอนุมูลอิสระ สารเหล่านี้จะหยุดการเจริญเติบโตของแบคทีเรียและเชื้อรา กลุ่มที่สองเรียกว่าสารกันบูดต้านอนุมูลอิสระ สารเหล่านี้ป้องกันไม่ให้อาหารออกซิไดซ์

ผู้ที่รับประทานสารกันบูดที่ไม่มีสารต้านอนุมูลอิสระในปริมาณมากที่สุดจะมีความเสี่ยงต่อความดันโลหิตสูงเพิ่มขึ้น 29 เปอร์เซ็นต์ พวกเขายังมีความเสี่ยงสูงต่อโรคหลอดเลือดหัวใจถึงร้อยละ 16 หมวดหมู่นี้รวมถึงอาการหัวใจวาย โรคหลอดเลือดสมอง และโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ ผู้ที่รับประทานสารกันบูดที่มีสารต้านอนุมูลอิสระมากที่สุดมีความเสี่ยงต่อความดันโลหิตสูงเพิ่มขึ้น 22 เปอร์เซ็นต์

ทีมวิจัยได้ศึกษาสารกันบูดที่ใช้กันทั่วไป 17 ชนิดโดยละเอียด แปดประการเชื่อมโยงโดยตรงกับความดันโลหิตสูง สารกันบูด 8 ชนิดเหล่านี้ได้แก่:

โพแทสเซียมซอร์เบต (E202)
โพแทสเซียมเมตาไบซัลไฟต์ (E224)
โซเดียมไนไตรท์ (E250)
กรดแอสคอร์บิก (E300)
โซเดียมแอสคอร์เบต (E301)
โซเดียมอีรีทอร์เบต (E316)
กรดซิตริก (E330)
สารสกัดโรสแมรี่ (E392)

โพแทสเซียมซอร์เบตและโพแทสเซียมเมตาไบซัลไฟต์หยุดการเจริญเติบโตของเชื้อราและแบคทีเรีย โซเดียมไนไตรต์มักใช้ในเนื้อสัตว์ที่ผ่านการบ่มเพื่อป้องกันการเน่าเสียและรักษาสี กรดแอสคอร์บิก โซเดียมแอสคอร์เบต และโซเดียมอีรีโทรเบต ล้วนเกี่ยวข้องกับวิตามินซี และมักเติมลงในผลไม้ ผัก และเนื้อสัตว์แปรรูป กรดซิตริกถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในการปรับความเป็นกรดและยืดอายุการเก็บ สารสกัดจากโรสแมรี่เป็นสารต้านอนุมูลอิสระจากพืชที่ช่วยชะลอการเน่าเสียของไขมันในอาหารบรรจุภัณฑ์

การค้นพบที่น่าแปลกใจเกี่ยวกับวิตามินซี

ผลลัพธ์หนึ่งที่โดดเด่นสำหรับนักวิจัย กรดแอสคอร์บิก ซึ่งเป็นวิตามินซีรูปแบบหนึ่งที่ผลิตขึ้น ปรากฏอยู่ในรายการสารกันบูดที่เกี่ยวข้อง วิตามินซีรูปแบบนี้มักเติมลงในผักและผลไม้แปรรูปเพื่อรักษาสีและความสด

นักวิจัยอธิบายว่าวิตามินซีจากธรรมชาติทำงานในร่างกายแตกต่างไปจากวิตามินซีที่ผลิตขึ้นซึ่งใช้ในการแปรรูปอาหาร ประมาณครึ่งหนึ่งของแอสคอร์เบตที่ผู้เข้าร่วมการศึกษาบริโภคมาจากผักและผลไม้แปรรูป การค้นพบนี้ชี้ให้เห็นว่าแหล่งที่มาของสารประกอบอาจมีความสำคัญพอๆ กับสารประกอบนั้นเอง

ความสำคัญของการวิจัยครั้งนี้

Hasenböhler อธิบายว่าสารกันบูดอาหารปรากฏในผลิตภัณฑ์แปรรูปทางอุตสาหกรรมหลายแสนรายการ เธอตั้งข้อสังเกตว่าการศึกษาครั้งนี้เป็นครั้งแรกในการตรวจสอบสารกันบูดหลากหลายประเภทและความเกี่ยวข้องกับสุขภาพของหัวใจ

การศึกษาครั้งนี้เป็นการสังเกต หมายถึงแสดงรูปแบบแต่ไม่ได้พิสูจน์ว่าสารกันบูดทำให้เกิดความดันโลหิตสูงหรือโรคหัวใจโดยตรง อย่างไรก็ตาม นักวิจัยกล่าวว่ารูปแบบนี้แข็งแกร่งพอที่จะทำให้เกิดความกังวล

การค้นพบนี้ช่วยเพิ่มความรู้ที่มีอยู่เกี่ยวกับอาหารแปรรูปพิเศษ การวิจัยก่อนหน้านี้ได้เชื่อมโยงอาหารแปรรูปพิเศษกับความเสี่ยงที่สูงขึ้นของการเสียชีวิตจากโรคหลอดเลือดหัวใจ การศึกษาใหม่นี้ชี้ให้เห็นถึงส่วนผสมเฉพาะที่อาจส่งผลต่อความเสี่ยงดังกล่าว

สิ่งที่ผู้คนสามารถทำได้

นักวิจัยแนะนำแนวทางง่ายๆ จากผลการวิจัยเหล่านี้ ผู้คนควรเลือกอาหารสดหรืออาหารที่ผ่านการแปรรูปน้อยที่สุดเมื่อเป็นไปได้ การหลีกเลี่ยงสารปรุงแต่งที่ไม่จำเป็นอาจลดความเสี่ยงต่อสุขภาพในระยะยาวได้

ผู้เขียนกล่าวว่าผลลัพธ์ของพวกเขามีความสำคัญด้านสาธารณสุข ผู้บริโภคสัมผัสกับสารประกอบเหล่านี้ผ่านผลิตภัณฑ์อาหารหลายพันรายการในชีวิตประจำวัน การทำความเข้าใจว่าสารกันบูดชนิดใดก่อให้เกิดความเสี่ยงมากที่สุดช่วยให้ผู้คนตัดสินใจเลือกซื้อของชำได้อย่างมีข้อมูลมากขึ้น

แหล่งที่มาของข้อมูล