เด็กกำพร้าในช่วง COVID-19 มีเส้นทางการรักษาที่ยาวไกล

การศึกษาเมื่อเร็ว ๆ นี้ประมาณการว่าเด็กกว่า 1 ล้านคนทั่วโลกถูกทอดทิ้งโดยไม่มีผู้ดูแลหลักอย่างน้อยหนึ่งคน ผลลัพธ์ระยะยาวของสิ่งนี้อาจส่งผลเสียต่อความเป็นอยู่ที่ดีของเด็กเหล่านี้ เด็กกำพร้าจากโควิด-19 ถูกอธิบายว่าเป็น “การระบาดใหญ่ที่ซ่อนเร้น” ผู้ที่ประสบกับการเสียชีวิตของพ่อแม่หรือผู้ดูแลเบื้องต้นมีแนวโน้มที่จะประสบปัญหาสุขภาพจิต ความยากจน การถูกทอดทิ้ง และการล่วงละเมิด

การตระหนักรู้และยอมรับความเศร้าโศกของเด็ก การให้ความช่วยเหลือผู้ดูแลอย่างต่อเนื่อง และการรักษาเด็กให้อยู่กับสมาชิกในครอบครัวที่ปลอดภัยจะมอบผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับเด็กกำพร้าจากโรคระบาดนี้

เกี่ยวกับการศึกษา

การศึกษาที่ตีพิมพ์ใน The Lancet ได้ตรวจสอบข้อมูลจากการระบาดของ COVID-19 ทั่วโลก ประมาณการว่าเด็กอย่างน้อย 1.1 ล้านคนสูญเสียพ่อแม่หรือปู่ย่าตายายที่คุมขังไปกับไวรัส เด็กกว่า 1.5 ล้านคนสูญเสียผู้ดูแลระดับประถมศึกษาหรือมัธยมศึกษา เช่น ปู่ย่าตายายที่ช่วยดูแลเด็ก

เนื่องจากธรรมชาติที่ร้ายแรงของการระบาดใหญ่ของ COVID-19 เด็ก ๆ ถูกกำพร้าอย่างรวดเร็ว ทำให้ครอบครัวมีเวลาเตรียมตัวเพียงเล็กน้อย การบาดเจ็บนี้อาจทำให้เด็กมีความเสี่ยงที่จะมีปัญหาสุขภาพจิต ความยากจน และการล่วงละเมิดมากขึ้น

ในสหรัฐอเมริกา เด็กกว่า 113,000 คนสูญเสียผู้ดูแลหลักจากโควิด-19 ตัวเลขเหล่านี้ถูกนับก่อนการระบาดของตัวแปรเดลต้าในปัจจุบัน ซึ่งหมายความว่าคาดว่าจะเพิ่มขึ้น

จะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กกำพร้าในสหรัฐอเมริกา

ในสหรัฐอเมริกา เด็กกำพร้าจำนวนมากจะอาศัยอยู่กับญาติพี่น้อง แต่แม้แต่เด็กที่มีพ่อแม่ที่อาศัยอยู่คนเดียวก็มักจะต้องได้รับการอุปการะเลี้ยงดูด้วยเหตุผลหลายประการ แม้ว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจะไม่มีอยู่อย่างเป็นทางการในสหรัฐอเมริกา แต่เด็กบางคนยังคงได้รับการดูแลในบ้านหรือสถาบันของกลุ่ม

ความรับผิดชอบทางการเงิน สังคม และอารมณ์ในการดูแลเด็กกำพร้าอยู่ในระดับสูง นักวิจัยแนะนำว่าควรให้การสนับสนุนครอบครัวที่ดูแลเด็กกำพร้า การช่วยเหลือสมาชิกในครอบครัวด้วยการสนับสนุนทางการเงิน กลยุทธ์การเลี้ยงลูกเชิงบวก และโอกาสทางการศึกษาสามารถให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าสำหรับเด็กที่สูญเสียพ่อแม่

“หลักฐานจากโรคระบาดอื่นๆ เช่น เอชไอวี/เอดส์ และอีโบลา แสดงให้เห็นว่าโครงการเหล่านี้ต้องเสริมสร้างความสามารถของครอบครัวในการดูแลเด็กและเพื่อป้องกันการแยกตัวจากเด็ก หลีกเลี่ยงการสร้างสถาบันของเด็ก และให้การสนับสนุนด้านจิตสังคม” ซูซาน ฮิลลิสกล่าว MS, PhD, ผู้เขียนการศึกษา

การสูญเสียผู้ดูแลส่งผลต่อเด็กอย่างไร

เด็กที่สูญเสียพ่อแม่และผู้ดูแลจะประสบความเศร้าโศก พวกเขาอาจรู้สึกผิด สับสน และกลัวที่จะสูญเสียผู้อื่นที่พวกเขารัก ความรุนแรงของอารมณ์รวมกับการเปลี่ยนแปลงในการจัดที่อยู่อาศัย โครงสร้างทางสังคม และกิจวัตรสามารถครอบงำได้

การเปลี่ยนแปลงในลักษณะนี้ซึ่งอยู่นอกเหนือการควบคุมของเด็กอาจส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อความเป็นอยู่ที่ดีของเด็ก “เรารู้ว่าการตายของพ่อแม่หรือผู้ดูแลเพิ่มโอกาสที่เด็กกำพร้าจะประสบกับความรุนแรง การล่วงละเมิด และการถูกทอดทิ้ง” ดร.ฮิลลิสอธิบาย สิ่งนี้สามารถนำไปสู่การต่อสู้ทางสุขภาพจิต ความเจ็บป่วยทางกาย และการฆ่าตัวตาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความเศร้าโศกไม่ได้รับการจัดการและเด็กไม่ได้รับการสนับสนุน

วิธีช่วยเหลือเด็กกำพร้าโควิด-19

กลยุทธ์ของรัฐบาล

โครงการของรัฐบาลทั่วโลก เช่น PEPFAR DREAMS และ INSPIRE มีไว้เพื่อป้องกันความรุนแรงและการล่วงละเมิดต่อเยาวชนกำพร้า โปรแกรมเหล่านี้เสนอกลยุทธ์การสนับสนุนการเลี้ยงดูบุตรและชุมชน การศึกษา และการฝึกอบรมทักษะชีวิตเพื่อช่วยให้เด็กปลอดภัย

ให้เด็กๆ อยู่กับครอบครัว

หากสมาชิกในครอบครัวที่ปลอดภัยสามารถและเต็มใจที่จะดูแลเด็กกำพร้า หน่วยงานสวัสดิการเด็กจะให้ความสำคัญกับการวางเด็กไว้ที่นั่น แม้ว่าญาติคนนั้นจะอยู่ห่างจากเด็กบ้าง แต่ก็ถือว่าดีกว่าที่จะให้เด็กเชื่อมโยงกับโครงสร้างครอบครัวของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม Jennifer Weber, PsyD ผู้อำนวยการด้านพฤติกรรมสุขภาพของ PM Pediatrics กล่าวว่าการส่งเด็กกำพร้าไปอาศัยอยู่กับครอบครัวขยายมีทั้งข้อดีและข้อเสีย “ข้อดีของการเป็นเครือญาติคือศักยภาพในการสานสัมพันธ์ของครอบครัวและขนบธรรมเนียมประเพณี” เธอกล่าว “มีแนวโน้มว่าค่านิยมบางอย่างของระบบวัฒนธรรม ศาสนา และครอบครัวจะคล้ายกันในสถานการณ์เหล่านี้”

ในทางกลับกัน หากญาติผู้ใหญ่ เช่น ปู่ย่าตายาย ถูกทิ้งให้ดูแลเด็ก พวกเขาอาจถูกท้าทายด้วยพลังงานที่จำเป็นในการดูแลเด็ก ความแตกต่างทางสังคม เทคโนโลยี และความห่วงใยทางการแพทย์ของพวกเขาเอง “สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเด็กคือการตรวจสอบรายกรณีของผู้ดูแลที่มีศักยภาพ ทั้งทางเลือกในการจัดตำแหน่งเครือญาติและไม่ใช่เครือญาติ” ดร.เวเบอร์กล่าว

รับรู้และยอมรับความเศร้าโศกของพวกเขา

สิ่งสำคัญคือต้องรับทราบและยอมรับความเศร้าโศกของเด็ก ปล่อยให้พวกเขาแสดงอารมณ์ที่ยิ่งใหญ่และอย่ากลัวที่จะพูดถึงมัน แม้ว่ามันจะยากสำหรับคุณก็ตาม การจัดพื้นที่ให้เด็กได้พูดคุยและปลดปล่อยอารมณ์อย่างตรงไปตรงมาสามารถช่วยพวกเขาในการประมวลผลและก้าวผ่านความเศร้าโศกได้

จำไว้ว่าความเศร้าโศกอาจไม่ชัดเจนเสมอไป แม้ว่าเด็กบางคนอาจร้องไห้หรือต้องการพูดอย่างเปิดเผย แต่คนอื่นๆ จะเงียบ โกรธ หรือถอนตัว คนอื่นๆ อาจแสดงความรู้สึกสูญเสียในรูปแบบที่สร้างสรรค์ เช่น การวาดภาพ การเขียน หรือผ่านการเล่น อนุญาตและส่งเสริมการแสดงออกนี้

เด็กที่โตกว่าอาจจำกัดอารมณ์ที่พวกเขาแสดงออกเพราะกลัวว่าผู้ใหญ่ในชีวิตจะรับภาระมากเกินไป ซึ่งอาจเศร้าโศกเช่นกัน “[Teenagers] ยังตระหนักดีถึงพลวัตของครอบครัวและความแตกต่างของบุคคลในการตอบสนองต่อความเศร้าโศกมากขึ้น” ดร.เวเบอร์อธิบาย “สิ่งนี้สามารถสร้างแรงกดดันที่แตกต่างกันสำหรับพวกเขาในการนำทางว่าจะเข้าหาใครและใครควรหลีกเลี่ยงด้วย ‘เรื่อง’ ทางอารมณ์ของพวกเขาเอง”

ขอความช่วยเหลือ

ถ้าเด็กไม่อยากคุยกับคุณก็ไม่เป็นไร ให้ที่ปรึกษาโรงเรียน ครู เพื่อน หรือสมาชิกในครอบครัวคนอื่นๆ มีส่วนร่วมที่เด็กอาจรู้สึกสบายใจที่จะพูดคุยด้วย เป็นสิ่งสำคัญที่พวกเขาต้องมีใครสักคนที่พวกเขาไว้วางใจให้แบ่งปันความรู้สึกด้วย

ดร. เวเบอร์อธิบายว่า “ปัจจัยเดียวที่ปกป้องเด็กให้เติบโตแข็งแรงได้ก็คือการมีความสัมพันธ์ที่เอื้อเฟื้อและห่วงใยแม้เพียงสิ่งเดียวกับผู้ใหญ่” ดร. เวเบอร์อธิบาย “ถามอย่างเปิดเผยว่าเด็กไม่เป็นไรและแสดงตัวว่าเป็นคนที่สามารถพึ่งพาได้เพื่อแสดงให้เด็กเห็น จากนั้นไปอยู่ที่นั่นเพื่อช่วยสร้างความทรงจำใหม่ควบคู่ไปกับพวกเขา การสูญเสียของพวกเขาไม่สามารถแก้ไขได้ ไม่ว่าคุณจะต้องการทำสิ่งนั้นมากแค่ไหนก็ตาม”

ไม่ว่าจะสูญเสียผู้ดูแลหรือไม่ก็ตาม โควิด-19 ทำให้เกิดความท้าทายมากมายสำหรับทั้งเด็กและผู้ใหญ่ การสูญเสียพ่อแม่เป็นปัญหาตลอดชีวิตของลูก สมาชิกในชุมชน บุคลากรทางการแพทย์ และผู้ดูแลต้องช่วยเด็กกำพร้ารับมือกับความเศร้าโศกเพื่อบรรเทาความเสี่ยงของปัญหาสุขภาพจิต การล่วงละเมิด และการละเลย